การเดินทางในร้านหนังสือ*

* การเดินทางของ ในร้านหนังสือ *


ฉันก็เหมือนผู้หญิงที่มีคนรักแล้วทั้งหลาย
ในวันแห่งความรัก..


หวังไว้ว่าจะได้ของขวัญเป็นแหวนเพชร
หรือไม่ก็รถสปอร์ตป้ายแดง!

(กร๊ากกกกกก..)

(ไม่อยู่ในความคิด)

เช้านี้.. ยังคงพักซ่อมแซมสังขาร
(กล้ามเนื้อซีกขวา - หลัง และ คอ)
ตามคำของแพทย์หญิงผู้ตรวจรักษา

"ถ้าไม่ได้พัก มันก็จะไม่หายค่ะ"

ค่ะ เป็นคนไข้ว่าง่ายดูบ้าง
ฉันไม่อยากทำงานไปครึ่งค่อนชีวิต
ได้ค่าตอบแทนเป็นเงิน แล้วเอาเงินพวกนั้น
ไปให้คุณหมอ.. เพื่อรอฟังคำพูดที่ว่า

"สมควรพักได้แล้ว"

ร่างกายคนเรา.. อัตราการสึกหรอไม่เท่ากันนิ
ขนาดบางคน ฟันไม่ผุเลยจนแก่เฒ่า - อย่างน่าอิจฉา
แต่ฉันน่ะอายุยังไม่ถึงสามสิบ ต้องถอนฟันซะแล้ว


ลาป่วยสองวัน รู้สึกผิดประหลาดจากนิสัยตัวเองมากอยู่

...

เช้าของฉัน กับ เช้าของคุณ
เริ่มต้นไม่พร้อมกัน..
เพราะระหว่างฉันยังส่งท้ายกับการนอนอุตุชั่วโมงรุ่งสาง
คุณก็ตื่นขึ้นต้มน้ำ ชงกาแฟ อ่านหนังสือ เป็นกิจวัตร


ดอกกุหลาบมอญสีชมพูสดคลี่บาน..
ว่าไปแล้ว ไม่เคยขาดดอก ไม่ว่าฤดูไหน
แต่จำเพาะดอกที่บานวันนี้ ได้ความดีความชอบพิเศษจากคุณ

"ดูสิครับ ดอกกุหลาบบ้านเรา บานให้คุณพอดี"

แหม.. พอดี จริงๆ ^^'

ปลาทองอ้วนๆ 5 ตัว ที่ชื่อเหมือนกันทุกตัว คือ "กลมๆ"
ว่ายน้ำเล่นอยู่ในอ่างน้ำใสอย่างร่าเริง.. รอฉันโปรยอาหารให้
พอเห็นหน้าฉัน กลมๆ ทุกตัวจะว่ายขึ้นบนผิวน้ำ กระตือรือร้นอยากหม่ำ
ต้นไม้เปียกละอองน้ำแต่เช้า.. ฝีมือคุณฉีดน้ำจากสายยางสิคะ :)

"อย่าทำอะไรครับ ผมทำให้"

ได้ยินคุณกำชับอย่างนั้นเกินกว่าสองครั้ง ในสองวันนี้
คุณคงอยากให้ฉันพักเต็มที.. แต่ฉันอยู่นิ่งเป็นซะก็ดี ..สิน่า..


นี่คือข้อความในกระดาษ memo แผ่นน้อยสีขาว
ที่แอบวางตรงหน้าคอมฯ ให้คุณ ระหว่างคุณกำลังเขียนไดอารี่เมื่อเช้า

ตอนเอาไปวาง คุณกำลังเขียน คุณก็เลยยิ้ม ยังไม่หยิบอ่าน
ฉันสงสัยแฮะว่าคุณจะใช้มือหยิบขึ้นมาอ่านใกล้ๆ หรือแค่ไล่สายตามอง?


14 Feb. 2007

Dear PPK,

For breakfast, may I go to picnic outside?
I wanna have hamburger/pizza and coffee.

Love,

^-^@



(ทำไมต้อง memo - เพราะฉันไม่ชอบส่งเสียงเวลาที่รู้ว่าเขากำลังใช้สมาธิค่ะ)

เมนูเช้าจึงเปลี่ยนจากข้าว+หมูทอด เป็นอาหารเช้านอกบ้าน
เพราะเป็นวันอากาศดี เพราะเป็นวันแห่งความรัก
และเพราะชอบอยู่ใกล้ๆ คุณ (เกี่ยวมั้ย)


แต่ว่า.. กว่าจะอาบน้ำเสร็จ กว่าจะแต่งตัว กว่าจะเอ้อระเหยลอยชาย

*แลกกันใส่สร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปจิ๊กซอว์สองชิ้นที่ต่อกันได้พอดี

**ไม่ใช่ห่วงผูกคอ โปรดทราบๆ

ก็สายเกินเวลาข้าวเช้าของฉันไปมาก.. ฉันหิวจนเปลี่ยนเมนูเป็น "ข้าวแกง"

เถอะน่า.. ข้าวแกงก็โรแมนติคได้ ใครจะทำไม


เมื่อฉันตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก - -
คุณหยิบซองยาออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างว่องไว

อ๊ากกกกกกกกก พกยามาด้วย!

คุณยิงฟันให้ พูดประมาณว่า "มีหรือที่ผมจะลืม (ฝันไปเถอะที่รัก)"

ฮา..



"ไปปิคนิคที่ไหนดีคะ" ฉันตั้งคำถามหลังจากท้องอิ่ม

ที่ไหนล่ะ.. จะดึงดูด "เรา" ได้ดีไปกว่า ร้านหนังสือ.. โอ้ววววว จอร์จ!
แล้วสองคนก็เดินเข้าร้านหนังสือแอร์เย็นฉ่ำในเช้าวันวาเลนไทน์

"เข้าไปหาแรงบันดาลใจกันดีกว่าครับ" คุณพูดง่ายๆ ดังนั้น
แล้วก็ส่งมือมาจูงมือฉัน เปิดประตูกระจกโลกมหัศจรรย์ประจำวันหวาน

"โอกาสพิเศษ ถึงทีซื้อหนังสือละหวา" ฉันกระหยิ่มในใจ

เราแยกกันเดินเสมอ.. ในร้านหนังสือ
ต่างคนต่างหยิบ ต่างคนต่างสนใจ ต่างคนต่าง..คิดถึงกัน


- - ฉันมองหาหนังสือสักเล่มเป็นของขวัญให้เขา - -

หนังสือเล่มนั้น ไม่มีขอบเขต ไม่มีคำจำกัดความล่วงหน้า
ไม่ได้คิดว่าต้องเกี่ยวอะไรกับ "ความรัก" แต่ที่ให้.. ด้วยรัก :)

อยากรู้เหรอคะ ลองถามพี่กุ๊ก(เกิ้ล) ด้วย keyword

"เป็นอะไรที่แบบว่า" ก็จะทราบคำตอบโดยง่าย!

ยามเมื่อ ..กวี.. มิได้ร่ายร้อยถ้อยคำออกมาเป็น บทกวี
ยังคงมีคมวรรณศิลป์เฉียบขาดเพียงไร.. วางแผงตั้งแต่ต้นปีที่แล้วนะ ^^


และไม่ลืม ให้เป็นของขวัญวันรัก "ตัวเอง" ด้วยอีกเล่ม
"ณ กาลเวลา - รวมบทกวีของ อดุล จันทรศักดิ์"
(อัคนี หฤทัย)

ก็.. อย่าลืมรักตัวเองให้พอเหมาะทุกๆ วัน
หรืออย่างน้อยก็เตือนตัวเองในบางวัน
เพราะใครที่ไหนล่ะ จะทำให้เรา "มีค่า" ถ้าไม่ใช่ตัวเอง "คนแรก"

และเราเอง ย่อม "ให้" ตัวเองได้ดี ได้ถูก ที่สุด
ณ เวลานั้น อะไร.. เป็นที่ต้องการ จริงไหม

ฉันไม่ยอมลืมเป็นอันขาด..
แม้ว่าของขวัญสำหรับตัวเองจะมาเป็นอันดับรองจากคุณก็ตาม


...


สมุดโน้ตเล่มกะทัดรัด ซื้อฝากคุณอีกเล่มแต่ไม่กล้าให้คุณ
เพราะเคยได้ยินคุณพูดว่าไม่ถนัดใช้สมุดที่เป็นสันห่วง
ฉันก็ซื้อมา.. เพราะอยากให้คุณอยู่ดี - - ลงท้ายคุณรับไว้อย่างยินดี


:)

ฉันได้รับของขวัญเป็นหนังสือ เช่นกัน
หนังสือที่ผู้ชายคนหนึ่ง "เลือก" ให้กับผู้หญิงของเขา
ในวันแห่งความรัก.. ในร้านหนังสือแห่งเดียวกัน

มาจากหมวดไหน.. ให้ทาย

1
2
3 !!

"จิตวิทยา" 555+
(หัวเราะลงลูกคอ ถูกใจกระไรเลย!)




เขาแอบซื้อและห่อของขวัญตอนไหน ไม่ทราบได้
ฉันได้แต่ ดีใจ ดีใจ ดีใจจัง *-*

กระดาษห่อของขวัญสีเหลืองนวล ลายหมีสารพัดอิริยาบถ
มีโบว์ริบบิ้นสีชมพูหวาน...... ไม่อยากแกะออกเลยค่ะคุณ

"ขอแปรสภาพกระดาษห่อของขวัญนี่เป็นอย่างอื่นนะคะ"

"ได้เลยครับ"

ดีละ ฉันจะตัดบรรดาหมีๆ พวกนี้เก็บใส่อัลบั้มภาพไว้ดูเล่น ^^


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


เคย.. เติบโตขึ้น ในร้านหนังสือหรือเปล่าคะ
ฉันน่ะ นอกจากจะได้ "เติบโต" ทางใจแล้ว
วันนี้.. ยังได้รู้สึก หัวใจ "พองโต" กว่าขนาดปกติอีกด้วย

(ต้องกินยาลดอาการพอง..มั้ย?)

อิอิ


บ่าย.. ผู้ชาย ผู้ดูแล อ่าน "รหัสลับรัสปูติน" แบบติดลม

จบแล้ววางหนังสือแหมะข้างตัว ..หลับปุ๋ย..



บันทึกของคุณ ..

การเดินทางในร้านหนังสือ*



ร้านหนังสือ ที่นี่คงจะเป็นที่เดียวที่เรียกได้ว่าเป็นโลกส่วนตัวของผม
ที่ที่ผมไม่เคยแบ่งปันเวลาให้กับใครมาก่อน ..
เวลาผมเดินเข้าไปในร้านหนังสือเหมือนผมเปิดประตูสู่มิติของห้วงเวลายังไงหยั่งงั้นเลย
และจมอยู่ในนั้นตราบเท่าที่ผมต้องการ

ร้านหนังสือทำให้ผมเกิดพลังงานใหม่ใหม่
ถ้าผมเป็นซุปเปอร์แมนที่โดนแร่คลิปโตไนท์มา
ร้านหนังสือก็เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่จะทำให้ผมมีพลังฟื้นคืน
แต่ผมเองก็จะไม่ไปร้านหนังสือบ่อยนัก เป็นความรู้สึกลึกลึกโดยส่วนตัวของผมเอง

.. อะไรที่ได้มาง่าย สิ่งนั้นจะทรงคุณค่าได้ไฉน ..



.. คุณ ..
เป็นคนเดียวที่ผมสามารถเดินเข้าร้านหนังสือด้วยได้ โดยไม่รู้สึกแปลกแยก
จริงจริงแล้วใครจะรู้ว่าผมหวงพื้นที่นี้ มากมายแค่ไหน
ผมไม่ชอบให้ใครรอ และไม่ชอบพะวักพะวน เวลาอยู่ที่นี่
ที่นี่จะเป็นที่เดียวที่ผมปล่อยมือของคุณ
เพื่อต่างเดินไปสู่ความลี้ลับของอาณาจักรนี้โดยอิสระ
เราต่างดำเนินอยู่ในเส้นทางสายเดียวกัน ..



วันแห่งความรัก
เราใช้เวลาด้วยกันที่นี่ หลังจากมื้อเช้า
เปิดประตูสู่มิติปุ๊บต่างคนก็ต่างแยกย้าย
ผมเริ่มเดินมองหนังสือออกใหม่ ชั้นหนังสือแนะนำ
แล้วไล่วนไปทีละชั้น ผมอ่านหนังสือทุกประเภท ผมเลยไม่ข้ามชั้นไหนเลยสักชั้น
เหมือนการหยุดทักทายเพื่อนพ้อง โดยเฉพาะชั้นล่างสุด
หนังสือที่โดนเก็บตัวอยู่ที่นั่น มักเป็นหนังสือที่ออกมานานแล้ว
ผมมักเจอเพื่อนเก่า หนังสือที่ผมเคยอ่านแต่ไม่มีในครอบครองแถวนั้นเสมอ
ชั้นหนังสือปรัชญา ผมพบเจอบางอย่างที่นั่น
หนังสือที่ผมเห็นและรู้ว่า .. นั่นสำหรับคุณ
ผมไม่ลังเลที่จะหยิบฉวย และแอบเดินเลี่ยงไปจัดการห่อของขวัญให้เรียบร้อย
ด้วยความดีใจด้วยว่ามีเพียงหนึ่งเดียว ในร้านนี้
.. ผมชอบแววตาคุณเวลาแกะห่อของขวัญที่สุดในโลก ..
ทุกครั้งเวลาเลือกหนังสือสำหรับคุณ หนังสือจะเป็นคนบอกผมเอง
อาจจะฟังดูตลก แต่ก็เป็นแบบนั้นจริงจริงครับ
ครั้งนี้เล่มนี้ กระซิบเรียกผม


ความรักเจ้าขา (Something About Love) : จิมมี่ เลี่ยว (Jimmy Liao)



จากนั้นผมก็เริ่มตามหาคู่ของตัวเองบ้าง
ไม่รู้ใครเคยมีความรู้สึกแบบผมบ้างไหม?
ผมอยากอ่านหนังสือให้หมดโลก ..
เวลาอยู่กับหนังสือ ผมจะอ่านเร็วมาก เพื่อจะได้อ่านเล่มใหม่ต่อไป
อ่านให้ได้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
แต่เวลาเลือกซื้อหนังสือสักเล่มกลับแตกต่าง
ผมอยากได้หนังสือทั้งหมด แน่นอนล่ะก็ผมคลั่งไคล้หนังสือออกขนาดนั้น
แต่เวลาเลือกซื้อผมมักเลือกหนังสือที่ผมจับแล้วรู้สึกคุ้นเคย
ผมอธิบายไม่ได้หรอกครับ
มันจะรู้สึกก็ต่อเมื่อหนังสือเล่มนั้นมาอยู่ในมือผมแล้วเท่านั้น
วันนี้ผมอยากได้สารคดีท่องเที่ยวสักเล่ม แต่ไม่มีเลยสักเล่มที่หยิบแล้วรู้สึกแบบนั้น
ผมกลับพบเพื่อนเก่าอยู่ในชั้นล่างสุดเหมือนเคย

Love at first read : 'ปราย พันแสง

หนังสือที่ผมเคยมี และผมเลือกเล่มนี้อีกครั้ง
รู้สึกดีใจที่พบเจอ ..
ยังมีอีกเล่มที่ผมอยากได้มากมาย แต่ผมมีกฎเกณฑ์เป็นของตัวเอง
.. การรอคอยบางสิ่งบางอย่างมีความหมายเสมอ ..


และนาทีที่ดีต่อจากเวลานี้ก็คือ
.. รอ ว่าเธอจะเลือกหนังสือเล่มไหนให้ผม
นี่เองเป็นความตื่นเต้น ผมคิดว่าเธอเองก็คงรู้สึกไม่ต่างจากผมนัก
เล่มไหนกันนะที่เราต่างฝ่ายต่างเลือกให้แก่กัน



กลับถึงบ้านเราต่างยื่นของขวัญให้แก่กัน
เธอบอกผมว่า .. ไม่แน่ใจว่าผมจะชอบมั้ยเพราะไม่เคยเห็นผมอ่านของนักเขียนท่านนี้

.. เป็นอะไรที่แบบว่า : คุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ..

จริงของเธอขณะนี้ในตู้หนังสือของผมไม่มีหนังสือของคุณเนาวรัตน์อยู่เลย
แต่ผมก็เป็นแฟนตั้งแต่สมัย ชักม้าชมเมือง .. เพลงขลุ่ยผิว .. คำหยาด

ผมดีใจที่ได้รับหนังสือเล่มนี้ มาก
และผมก็เห็นแววตาของเธอเวลาแกะห่อของขวัญอีกครั้ง
แค่นี้ก็ทำให้วันแห่งความรักวันนี้สมบูรณ์พร้อมแล้ว ..



ส่วนเล่มนี้เธอเลือกสำหรับตัวเอง
ณ กาลเวลา รวมบทกวีของ อดุล จันทรศักดิ์ ไพลิน รุ้งรัตน์ :บรรณาธิการ





การเดินทางในร้านหนังสือ* ของเราวันนี้จบลงแล้ว
แต่จะยังมีวันต่อต่อไป
คุณว่า กว่าเราจะเดินจนถึงปลายทาง
เราจะเล่าถึงเรื่องราวในร้านหนังสือแบบนี้อีกสักกี่ครั้ง
เป็นความรู้สึกที่ดีมากมายขนาดไหน
.. ที่ไม่ว่าเมื่อไรที่ได้หยิบจับหนังสือเล่มนั้นนั้นขึ้นมา
นอกจากในหนังสือจะมีเรื่องราวแล้ว ..
ในนั้นต่างมีความรักของเราร่วมกัน ..

บันทึกของผม

ไร้เรื่องราว

ไร้เรื่องราว
รอบข้างยังคงมีความเคลื่อนไหวดำเนินอยู่
ต่างดำรงคงอยู่ ..
มีแต่ .. นิ่ง จน .. สงบ
จึงจะรู้สึก ถึงความสงบนิ่ง ในความเคลื่อนไหว ..
ต่างแฝงรวมกันอยู่ .. อย่างไม่อาจแยกออกจากกัน
.. ใต้ระลอกผิวน้ำนิ่งสงบ มีสิ่งใด ..
.. สิ่งใดกระทบ สิ่งนั้นสะท้อน ..
เมื่อว่างเปล่า ไร้เรื่องราว ..
ไม่มีสิ่งใดกระทบถูก ย่อมไม่มีสิ่งสะท้อน ..
ไม่มีสิ่งใดแม้กระทั่ง .. ตัวตน ..
.. ไร้เรื่องราว ..

ราชพฤกษ์

งานยิ่งใหญ่เกิดจากคนหลายหยิบมือ

เดือนที่แล้วจากการไปงานราชพฤกษ์ของคุณ

ส่งผลให้มีการเดินทางครั้งนี้ของเรา

กว่า 8 ชั่วโมงกับการเดินในงานราชพฤกษ์

สิ่งที่ผมติดใจไม่ใช่ดอกไม้ ไม่ใช่ตัวงานที่กว้างใหญ่

ผมติดใจ .. คน คนทำงาน

การวางแผนการจัดการให้คนอยู่ในทุกที่ที่ต้องรองรับคนเป็นหมื่นต่อวัน

คนเป็นหมื่นที่คาดหวังว่าจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

ต้นไม้ ดอกไม้ที่ต้องอยู่กลางแดดร้อนเปรี้ยง เหล่าสตาฟ คนสวนยังต้องทำให้สวยงามทุกวัน

หลายคนเหยียบย่ำ เพื่อจะให้ได้ภาพที่สวยที่สุดกลางดงดอกไม้

หลายคนพยายามแหวกเพื่อหามุมที่ดีที่สุด เพื่อชมดูงานแสดงยามค่ำ

ทุกคนคาดหวังในสิ่งที่ ดีที่สุด ..

ใกล้ทางออก ..

สตาฟสาวหนึ่งคนยืนท่ามกลางฝูงชนที่เดินเบียดเสียดผ่านไป

เพื่อจะพูดประโยคซ้ำๆ

"ทางออกอยู่ทางด้านซ้ายมือนะคะ ลานต้นปาล์มเลี้ยวขวา ลานจอดรถบริการเลี้ยวซ้าย"

ตะโกนอยู่แบบนี้ด้วยปากเปล่า ..

นี่คืองานราชพฤกษ์ของคนไทยทุกคน ..

ขอบคุณคนทำงาน .. จากใจ