สวัสดี
ฉันคือประภาคาร
ยืนอยู่ท่ามกลางทะเล คลื่นลมซัดสาดฉันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
เพื่อนของฉันไม่ค่อยมี นานๆฉันจะเห็นเรือผ่านไปมาแต่ไกล
บางครั้งฉันก็แอบได้ยินเสียงคุยกันแว่วมาตามสายลม
บางวันฉันก็ร้องทักพวกปลาและเต่าทะเลที่ชอบว่ายมาใกล้ใกล้ฉัน
นกทะเลเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของฉัน บางครั้งพวกเขาก็มาพักอยู่หลายหลายวัน
โดยเฉพาะเมื่อฝนโปรยหรืออากาศหนาวเย็นเกินกว่าที่จะโบกปีก
พวกนกชอบเล่าอะไรต่อมิอะไรให้ฉันฟัง
นั่นนับเป็นเวลาที่ดีทีเดียว
บางทีพวกนกก็ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิต
กำแพงที่ชื้นและเปียกอยู่ตลอดเวลา ไม่ค่อยหนาวเย็นเหมือนอย่างเคย
แต่สิ่งที่ยากเย็นและเหน๊บหนาวยิ่งกว่าก็คือ
เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากลา ..
รู้ไหม ฉันรู้สึกไร้จิตใจ คลื่นทะเลเย็นยะเยียบ
แสงอาทิตย์ที่เคยอุ่น สายลมที่โชยกลิ่นทะเล
กลับไร้ความหมาย เมื่อต้องไกลห่าง ..
และอีกหลายครั้งเวลาที่เธอจากไปแล้ว
ฉันแอบภาวนาให้เธอ .. อย่ากลับมา
ฉันสามารถอดทนกับความเปลี่ยวเหงา ความหนาวเย็น
ฉันสามารถย้อมจิตใจให้ไร้รู้สึกใดใด
เมื่อไม่รู้จักความอบอุ่น ความหนาวเย็นก็ไม่สามารถทำร้ายเราได้
ฉันถักทอเส้นใยเล็กเล็กเป็นเกราะห่อหุ้ม ฉันก่อกำแพงทีละเล็กละน้อย
ขังตัวเองจากโลก จากความสัมพันธ์
ไปเถอะนกทะเล ปีกของเธอเสรีเสมอ
ไป .. แล้วอย่ากลับมา ได้โปรด ..
