praparkarn

การเดินทางในร้านหนังสือ*

2007-02-20T07:26:00.000+07:00

* การเดินทางของ ในร้านหนังสือ *

ฉันก็เหมือนผู้หญิงที่มีคนรักแล้วทั้งหลาย
ในวันแห่งความรัก..

หวังไว้ว่าจะได้ของขวัญเป็นแหวนเพชร
หรือไม่ก็รถสปอร์ตป้ายแดง!

(กร๊ากกกกกก..)

(ไม่อยู่ในความคิด)

เช้านี้.. ยังคงพักซ่อมแซมสังขาร
(กล้ามเนื้อซีกขวา - หลัง และ คอ)
ตามคำของแพทย์หญิงผู้ตรวจรักษา

"ถ้าไม่ได้พัก มันก็จะไม่หายค่ะ"

ค่ะ เป็นคนไข้ว่าง่ายดูบ้าง
ฉันไม่อยากทำงานไปครึ่งค่อนชีวิต
ได้ค่าตอบแทนเป็นเงิน แล้วเอาเงินพวกนั้น
ไปให้คุณหมอ.. เพื่อรอฟังคำพูดที่ว่า

"สมควรพักได้แล้ว"

ร่างกายคนเรา.. อัตราการสึกหรอไม่เท่ากันนิ
ขนาดบางคน ฟันไม่ผุเลยจนแก่เฒ่า - อย่างน่าอิจฉา
แต่ฉันน่ะอายุยังไม่ถึงสามสิบ ต้องถอนฟันซะแล้ว

ลาป่วยสองวัน รู้สึกผิดประหลาดจากนิสัยตัวเองมากอยู่

...

เช้าของฉัน กับ เช้าของคุณ
เริ่มต้นไม่พร้อมกัน..
เพราะระหว่างฉันยังส่งท้ายกับการนอนอุตุชั่วโมงรุ่งสาง
คุณก็ตื่นขึ้นต้มน้ำ ชงกาแฟ อ่านหนังสือ เป็นกิจวัตร

ดอกกุหลาบมอญสีชมพูสดคลี่บาน..
ว่าไปแล้ว ไม่เคยขาดดอก ไม่ว่าฤดูไหน
แต่จำเพาะดอกที่บานวันนี้ ได้ความดีความชอบพิเศษจากคุณ

"ดูสิครับ ดอกกุหลาบบ้านเรา บานให้คุณพอดี"

แหม.. พอดี จริงๆ ^^'

ปลาทองอ้วนๆ 5 ตัว ที่ชื่อเหมือนกันทุกตัว คือ "กลมๆ"
ว่ายน้ำเล่นอยู่ในอ่างน้ำใสอย่างร่าเริง.. รอฉันโปรยอาหารให้
พอเห็นหน้าฉัน กลมๆ ทุกตัวจะว่ายขึ้นบนผิวน้ำ กระตือรือร้นอยากหม่ำ
ต้นไม้เปียกละอองน้ำแต่เช้า.. ฝีมือคุณฉีดน้ำจากสายยางสิคะ :)

"อย่าทำอะไรครับ ผมทำให้"

ได้ยินคุณกำชับอย่างนั้นเกินกว่าสองครั้ง ในสองวันนี้
คุณคงอยากให้ฉันพักเต็มที.. แต่ฉันอยู่นิ่งเป็นซะก็ดี ..สิน่า..

นี่คือข้อความในกระดาษ memo แผ่นน้อยสีขาว
ที่แอบวางตรงหน้าคอมฯ ให้คุณ ระหว่างคุณกำลังเขียนไดอารี่เมื่อเช้า

ตอนเอาไปวาง คุณกำลังเขียน คุณก็เลยยิ้ม ยังไม่หยิบอ่าน
ฉันสงสัยแฮะว่าคุณจะใช้มือหยิบขึ้นมาอ่านใกล้ๆ หรือแค่ไล่สายตามอง?

14 Feb. 2007

Dear PPK,

For breakfast, may I go to picnic outside?
I wanna have hamburger/pizza and coffee.

Love,

^-^@

(ทำไมต้อง memo - เพราะฉันไม่ชอบส่งเสียงเวลาที่รู้ว่าเขากำลังใช้สมาธิค่ะ)

เมนูเช้าจึงเปลี่ยนจากข้าว+หมูทอด เป็นอาหารเช้านอกบ้าน
เพราะเป็นวันอากาศดี เพราะเป็นวันแห่งความรัก
และเพราะชอบอยู่ใกล้ๆ คุณ (เกี่ยวมั้ย)

แต่ว่า.. กว่าจะอาบน้ำเสร็จ กว่าจะแต่งตัว กว่าจะเอ้อระเหยลอยชาย

*แลกกันใส่สร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปจิ๊กซอว์สองชิ้นที่ต่อกันได้พอดี

**ไม่ใช่ห่วงผูกคอ โปรดทราบๆ

ก็สายเกินเวลาข้าวเช้าของฉันไปมาก.. ฉันหิวจนเปลี่ยนเมนูเป็น "ข้าวแกง"

เถอะน่า.. ข้าวแกงก็โรแมนติคได้ ใครจะทำไม

เมื่อฉันตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก - -
คุณหยิบซองยาออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างว่องไว

อ๊ากกกกกกกกก พกยามาด้วย!

คุณยิงฟันให้ พูดประมาณว่า "มีหรือที่ผมจะลืม (ฝันไปเถอะที่รัก)"

ฮา..

"ไปปิคนิคที่ไหนดีคะ" ฉันตั้งคำถามหลังจากท้องอิ่ม

ที่ไหนล่ะ.. จะดึงดูด "เรา" ได้ดีไปกว่า ร้านหนังสือ.. โอ้ววววว จอร์จ!
แล้วสองคนก็เดินเข้าร้านหนังสือแอร์เย็นฉ่ำในเช้าวันวาเลนไทน์

"เข้าไปหาแรงบันดาลใจกันดีกว่าครับ" คุณพูดง่ายๆ ดังนั้น
แล้วก็ส่งมือมาจูงมือฉัน เปิดประตูกระจกโลกมหัศจรรย์ประจำวันหวาน

"โอกาสพิเศษ ถึงทีซื้อหนังสือละหวา" ฉันกระหยิ่มในใจ

เราแยกกันเดินเสมอ.. ในร้านหนังสือ
ต่างคนต่างหยิบ ต่างคนต่างสนใจ ต่างคนต่าง..คิดถึงกัน

- - ฉันมองหาหนังสือสักเล่มเป็นของขวัญให้เขา - -

หนังสือเล่มนั้น ไม่มีขอบเขต ไม่มีคำจำกัดความล่วงหน้า
ไม่ได้คิดว่าต้องเกี่ยวอะไรกับ "ความรัก" แต่ที่ให้.. ด้วยรัก :)

อยากรู้เหรอคะ ลองถามพี่กุ๊ก(เกิ้ล) ด้วย keyword

"เป็นอะไรที่แบบว่า" ก็จะทราบคำตอบโดยง่าย!

ยามเมื่อ ..กวี.. มิได้ร่ายร้อยถ้อยคำออกมาเป็น บทกวี
ยังคงมีคมวรรณศิลป์เฉียบขาดเพียงไร.. วางแผงตั้งแต่ต้นปีที่แล้วนะ ^^

และไม่ลืม ให้เป็นของขวัญวันรัก "ตัวเอง" ด้วยอีกเล่ม
"ณ กาลเวลา - รวมบทกวีของ อดุล จันทรศักดิ์"
(อัคนี หฤทัย)

ก็.. อย่าลืมรักตัวเองให้พอเหมาะทุกๆ วัน
หรืออย่างน้อยก็เตือนตัวเองในบางวัน
เพราะใครที่ไหนล่ะ จะทำให้เรา "มีค่า" ถ้าไม่ใช่ตัวเอง "คนแรก"

และเราเอง ย่อม "ให้" ตัวเองได้ดี ได้ถูก ที่สุด
ณ เวลานั้น อะไร.. เป็นที่ต้องการ จริงไหม

ฉันไม่ยอมลืมเป็นอันขาด..
แม้ว่าของขวัญสำหรับตัวเองจะมาเป็นอันดับรองจากคุณก็ตาม

...

สมุดโน้ตเล่มกะทัดรัด ซื้อฝากคุณอีกเล่มแต่ไม่กล้าให้คุณ
เพราะเคยได้ยินคุณพูดว่าไม่ถนัดใช้สมุดที่เป็นสันห่วง
ฉันก็ซื้อมา.. เพราะอยากให้คุณอยู่ดี - - ลงท้ายคุณรับไว้อย่างยินดี

:)

ฉันได้รับของขวัญเป็นหนังสือ เช่นกัน
หนังสือที่ผู้ชายคนหนึ่ง "เลือก" ให้กับผู้หญิงของเขา
ในวันแห่งความรัก.. ในร้านหนังสือแห่งเดียวกัน

มาจากหมวดไหน.. ให้ทาย

1
2
3 !!

"จิตวิทยา" 555+
(หัวเราะลงลูกคอ ถูกใจกระไรเลย!)

เขาแอบซื้อและห่อของขวัญตอนไหน ไม่ทราบได้
ฉันได้แต่ ดีใจ ดีใจ ดีใจจัง *-*

กระดาษห่อของขวัญสีเหลืองนวล ลายหมีสารพัดอิริยาบถ
มีโบว์ริบบิ้นสีชมพูหวาน...... ไม่อยากแกะออกเลยค่ะคุณ

"ขอแปรสภาพกระดาษห่อของขวัญนี่เป็นอย่างอื่นนะคะ"

"ได้เลยครับ"

ดีละ ฉันจะตัดบรรดาหมีๆ พวกนี้เก็บใส่อัลบั้มภาพไว้ดูเล่น ^^

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เคย.. เติบโตขึ้น ในร้านหนังสือหรือเปล่าคะ
ฉันน่ะ นอกจากจะได้ "เติบโต" ทางใจแล้ว
วันนี้.. ยังได้รู้สึก หัวใจ "พองโต" กว่าขนาดปกติอีกด้วย

(ต้องกินยาลดอาการพอง..มั้ย?)

อิอิ

บ่าย.. ผู้ชาย ผู้ดูแล อ่าน "รหัสลับรัสปูติน" แบบติดลม

จบแล้ววางหนังสือแหมะข้างตัว ..หลับปุ๋ย..

บันทึกของคุณ ..

การเดินทางในร้านหนังสือ*

ร้านหนังสือ ที่นี่คงจะเป็นที่เดียวที่เรียกได้ว่าเป็นโลกส่วนตัวของผม
ที่ที่ผมไม่เคยแบ่งปันเวลาให้กับใครมาก่อน ..
เวลาผมเดินเข้าไปในร้านหนังสือเหมือนผมเปิดประตูสู่มิติของห้วงเวลายังไงหยั่งงั้นเลย
และจมอยู่ในนั้นตราบเท่าที่ผมต้องการ

ร้านหนังสือทำให้ผมเกิดพลังงานใหม่ใหม่
ถ้าผมเป็นซุปเปอร์แมนที่โดนแร่คลิปโตไนท์มา
ร้านหนังสือก็เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่จะทำให้ผมมีพลังฟื้นคืน
แต่ผมเองก็จะไม่ไปร้านหนังสือบ่อยนัก เป็นความรู้สึกลึกลึกโดยส่วนตัวของผมเอง

.. อะไรที่ได้มาง่าย สิ่งนั้นจะทรงคุณค่าได้ไฉน ..

.. คุณ ..
เป็นคนเดียวที่ผมสามารถเดินเข้าร้านหนังสือด้วยได้ โดยไม่รู้สึกแปลกแยก
จริงจริงแล้วใครจะรู้ว่าผมหวงพื้นที่นี้ มากมายแค่ไหน
ผมไม่ชอบให้ใครรอ และไม่ชอบพะวักพะวน เวลาอยู่ที่นี่
ที่นี่จะเป็นที่เดียวที่ผมปล่อยมือของคุณ
เพื่อต่างเดินไปสู่ความลี้ลับของอาณาจักรนี้โดยอิสระ
เราต่างดำเนินอยู่ในเส้นทางสายเดียวกัน ..

วันแห่งความรัก
เราใช้เวลาด้วยกันที่นี่ หลังจากมื้อเช้า
เปิดประตูสู่มิติปุ๊บต่างคนก็ต่างแยกย้าย
ผมเริ่มเดินมองหนังสือออกใหม่ ชั้นหนังสือแนะนำ
แล้วไล่วนไปทีละชั้น ผมอ่านหนังสือทุกประเภท ผมเลยไม่ข้ามชั้นไหนเลยสักชั้น
เหมือนการหยุดทักทายเพื่อนพ้อง โดยเฉพาะชั้นล่างสุด
หนังสือที่โดนเก็บตัวอยู่ที่นั่น มักเป็นหนังสือที่ออกมานานแล้ว
ผมมักเจอเพื่อนเก่า หนังสือที่ผมเคยอ่านแต่ไม่มีในครอบครองแถวนั้นเสมอ
ชั้นหนังสือปรัชญา ผมพบเจอบางอย่างที่นั่น
หนังสือที่ผมเห็นและรู้ว่า .. นั่นสำหรับคุณ
ผมไม่ลังเลที่จะหยิบฉวย และแอบเดินเลี่ยงไปจัดการห่อของขวัญให้เรียบร้อย
ด้วยความดีใจด้วยว่ามีเพียงหนึ่งเดียว ในร้านนี้
.. ผมชอบแววตาคุณเวลาแกะห่อของขวัญที่สุดในโลก ..
ทุกครั้งเวลาเลือกหนังสือสำหรับคุณ หนังสือจะเป็นคนบอกผมเอง
อาจจะฟังดูตลก แต่ก็เป็นแบบนั้นจริงจริงครับ
ครั้งนี้เล่มนี้ กระซิบเรียกผม

ความรักเจ้าขา (Something About Love) : จิมมี่ เลี่ยว (Jimmy Liao)

จากนั้นผมก็เริ่มตามหาคู่ของตัวเองบ้าง
ไม่รู้ใครเคยมีความรู้สึกแบบผมบ้างไหม?
ผมอยากอ่านหนังสือให้หมดโลก ..
เวลาอยู่กับหนังสือ ผมจะอ่านเร็วมาก เพื่อจะได้อ่านเล่มใหม่ต่อไป
อ่านให้ได้มากที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้
แต่เวลาเลือกซื้อหนังสือสักเล่มกลับแตกต่าง
ผมอยากได้หนังสือทั้งหมด แน่นอนล่ะก็ผมคลั่งไคล้หนังสือออกขนาดนั้น
แต่เวลาเลือกซื้อผมมักเลือกหนังสือที่ผมจับแล้วรู้สึกคุ้นเคย
ผมอธิบายไม่ได้หรอกครับ
มันจะรู้สึกก็ต่อเมื่อหนังสือเล่มนั้นมาอยู่ในมือผมแล้วเท่านั้น
วันนี้ผมอยากได้สารคดีท่องเที่ยวสักเล่ม แต่ไม่มีเลยสักเล่มที่หยิบแล้วรู้สึกแบบนั้น
ผมกลับพบเพื่อนเก่าอยู่ในชั้นล่างสุดเหมือนเคย

Love at first read : 'ปราย พันแสง

หนังสือที่ผมเคยมี และผมเลือกเล่มนี้อีกครั้ง
รู้สึกดีใจที่พบเจอ ..
ยังมีอีกเล่มที่ผมอยากได้มากมาย แต่ผมมีกฎเกณฑ์เป็นของตัวเอง
.. การรอคอยบางสิ่งบางอย่างมีความหมายเสมอ ..

และนาทีที่ดีต่อจากเวลานี้ก็คือ
.. รอ ว่าเธอจะเลือกหนังสือเล่มไหนให้ผม
นี่เองเป็นความตื่นเต้น ผมคิดว่าเธอเองก็คงรู้สึกไม่ต่างจากผมนัก
เล่มไหนกันนะที่เราต่างฝ่ายต่างเลือกให้แก่กัน

กลับถึงบ้านเราต่างยื่นของขวัญให้แก่กัน
เธอบอกผมว่า .. ไม่แน่ใจว่าผมจะชอบมั้ยเพราะไม่เคยเห็นผมอ่านของนักเขียนท่านนี้

.. เป็นอะไรที่แบบว่า : คุณเนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ..

จริงของเธอขณะนี้ในตู้หนังสือของผมไม่มีหนังสือของคุณเนาวรัตน์อยู่เลย
แต่ผมก็เป็นแฟนตั้งแต่สมัย ชักม้าชมเมือง .. เพลงขลุ่ยผิว .. คำหยาด

ผมดีใจที่ได้รับหนังสือเล่มนี้ มาก
และผมก็เห็นแววตาของเธอเวลาแกะห่อของขวัญอีกครั้ง
แค่นี้ก็ทำให้วันแห่งความรักวันนี้สมบูรณ์พร้อมแล้ว ..

ส่วนเล่มนี้เธอเลือกสำหรับตัวเอง
ณ กาลเวลา รวมบทกวีของ อดุล จันทรศักดิ์ ไพลิน รุ้งรัตน์ :บรรณาธิการ

การเดินทางในร้านหนังสือ* ของเราวันนี้จบลงแล้ว
แต่จะยังมีวันต่อต่อไป
คุณว่า กว่าเราจะเดินจนถึงปลายทาง
เราจะเล่าถึงเรื่องราวในร้านหนังสือแบบนี้อีกสักกี่ครั้ง
เป็นความรู้สึกที่ดีมากมายขนาดไหน
.. ที่ไม่ว่าเมื่อไรที่ได้หยิบจับหนังสือเล่มนั้นนั้นขึ้นมา
นอกจากในหนังสือจะมีเรื่องราวแล้ว ..
ในนั้นต่างมีความรักของเราร่วมกัน ..

บันทึกของผม

ไร้เรื่องราว

2007-02-08T08:49:00.000+07:00

ไร้เรื่องราว
รอบข้างยังคงมีความเคลื่อนไหวดำเนินอยู่
ต่างดำรงคงอยู่ ..
มีแต่ .. นิ่ง จน .. สงบ
จึงจะรู้สึก ถึงความสงบนิ่ง ในความเคลื่อนไหว ..
ต่างแฝงรวมกันอยู่ .. อย่างไม่อาจแยกออกจากกัน
.. ใต้ระลอกผิวน้ำนิ่งสงบ มีสิ่งใด ..
.. สิ่งใดกระทบ สิ่งนั้นสะท้อน ..
เมื่อว่างเปล่า ไร้เรื่องราว ..
ไม่มีสิ่งใดกระทบถูก ย่อมไม่มีสิ่งสะท้อน ..
ไม่มีสิ่งใดแม้กระทั่ง .. ตัวตน ..
.. ไร้เรื่องราว ..

ราชพฤกษ์

2007-01-23T18:39:00.000+07:00

งานยิ่งใหญ่เกิดจากคนหลายหยิบมือ

เดือนที่แล้วจากการไปงานราชพฤกษ์ของคุณ

ส่งผลให้มีการเดินทางครั้งนี้ของเรา

กว่า 8 ชั่วโมงกับการเดินในงานราชพฤกษ์

สิ่งที่ผมติดใจไม่ใช่ดอกไม้ ไม่ใช่ตัวงานที่กว้างใหญ่

ผมติดใจ .. คน คนทำงาน

การวางแผนการจัดการให้คนอยู่ในทุกที่ที่ต้องรองรับคนเป็นหมื่นต่อวัน

คนเป็นหมื่นที่คาดหวังว่าจะได้รับสิ่งที่ดีที่สุด

ต้นไม้ ดอกไม้ที่ต้องอยู่กลางแดดร้อนเปรี้ยง เหล่าสตาฟ คนสวนยังต้องทำให้สวยงามทุกวัน

หลายคนเหยียบย่ำ เพื่อจะให้ได้ภาพที่สวยที่สุดกลางดงดอกไม้

หลายคนพยายามแหวกเพื่อหามุมที่ดีที่สุด เพื่อชมดูงานแสดงยามค่ำ

ทุกคนคาดหวังในสิ่งที่ ดีที่สุด ..

ใกล้ทางออก ..

สตาฟสาวหนึ่งคนยืนท่ามกลางฝูงชนที่เดินเบียดเสียดผ่านไป

เพื่อจะพูดประโยคซ้ำๆ

"ทางออกอยู่ทางด้านซ้ายมือนะคะ ลานต้นปาล์มเลี้ยวขวา ลานจอดรถบริการเลี้ยวซ้าย"

ตะโกนอยู่แบบนี้ด้วยปากเปล่า ..

นี่คืองานราชพฤกษ์ของคนไทยทุกคน ..

ขอบคุณคนทำงาน .. จากใจ

ความรื่นรมย์ของชีวิต

2007-01-04T23:21:00.000+07:00

Photo by Praparkarn

ท้องฟ้าสีสวยกลายเป็นสีเทาหม่นแล้วในตอนนี้
ใครบางคนยังคงนั่งทำงาน และว้าวุ่น
ใครบางคนคงกำลังเดินทางกลับบ้าน
และใครอีกหลายคนคงกำลังนึกเบื่อชีวิตอันวุ่นวาย

บนโลกสีฟ้าใบนี้
ใบเดียวกับที่ทุกคนอาศัยอยู่
ช่างมีเรื่องราวเกิดขึ้นกับเรามากมายในแต่ละวัน
แล้วโลกใบสีฟ้านี่เคยเบื่อหน่ายบ้างไหมที่ต้องบรรทุกคนไว้ตั้งมากมาย
เราอาจจะมีช่วงเวลาดีดีอยู่บ้าง
แต่โลกใบสีฟ้าจะมีเรื่องราวดีดีบ้างไหมนะ

อีกไม่นานท้องฟ้าก็จะสีเข้มจัดจนมืดสนิท
พระอาทิตย์ได้พักผ่อน พระจันทร์และหมู่ดาวออกมาทำหน้าที่แทน
มวลมนุษย์ก็จะพากันหลับไหล .. ได้พัก
แต่ โลกสีฟ้าใบนี้ ยังคงหมุนไปทุกวินาที .. ทุกวินาที
สว่างด้านนี้ มืดด้านโน้น ..
มีอย่างหนึ่งบนโลกสีฟ้า ที่เป็นเหมือนกันกับโลก ที่ไม่เคยหยุดหมุน
อวัยวะอย่างหนึ่งในร่างกาย ที่ไม่เคยได้หยุด แม้สักชั่วครู่

แด่โลก .. หัวใจ .. และมนุษย์ ..

ฟ้า

2006-12-18T22:13:00.001+07:00

ต่างก็เป็น .. ชีวิต

2006-12-06T15:31:00.000+07:00

ต้นอ่อนที่งอกเงย
ความพยายามที่จะมีชีวิตรอด
เมล็ดเล็กเล็กที่ดิ้นรน เพื่อโผล่พ้นผืนดิน
เพื่อพบเจอ แสงแดดอ่อนอุ่น

การเติบใหญ่ของต้นกล้า
วันนั้น ต้นกล้าคงไม่รู้ทิศทาง แต่ยังดิ้นรน
.. เพื่ออยู่รอด เพื่อเติบโต ..
คลี่ใบเลี้ยง ยืดตัว เพื่อเผชิญกับความไม่รู้

- อย่างกล้าหาญ และ อดทน -

กับบางคำถาม คำตอบ คือ ความเงียบงัน

และกับบางคำตอบ .. ล้วนสูญเปล่า

*

2006-11-30T10:30:00.000+07:00

ในวันที่หม่นเศร้าและเยียบเย็น

ทดท้อ .. ไร้แรง ..

อยากลงนอน และทอดทิ้ง .. ลมหายใจ

หยุดสมอง หยุดห้วงคิด ..

ประกายไม้ขีดไฟ ก้านแล้วก้านเล่า

จุด และ ดับ ..

บางทีประกายเพียงเล็กน้อย ไม่อาจบรรเทาความเหน็บหนาว

เป็นเพียงที่หวัง แห่ง กำลังใจ ..

ศิลปะของการอยู่ร่วม ..

2006-11-26T12:51:00.000+07:00

ในทุกความสัมพันธ์ .. ระยะ .. เป็นเรื่องจำเป็น
และพึงต้องมี อย่างที่สุด
ไม่มีใครสามารถ รู้ใจ เรา ได้ทั้งหมด
ไม่มีใครสามารถ เจ็บปวด ได้เท่าเรา

อาจมีบางคน .. เข้าใจ แต่ ไม่เทียบเทียม
การเว้นช่องว่าง ระหว่างกัน เพื่อให้อีกฝ่าย
- ได้หายใจ -
เป็นเรื่องที่ง่ายที่สุด เท่าเท่ากับ ยากที่สุด
ว่า เมื่อไร ควรเว้น ระยะ
เมื่อไร ควร ปล่อย หรือ ไม่ปล่อย

เพราะ รัก คือ คำว่า เรา
เป็นการแบ่งปันทุกอย่าง .. ร่วมกัน
ไม่ใช่ การเป็นเจ้าของ ทุกอารมณ์ ทุกความรู้สึก
เพราะถึงจะรัก เท่า รัก
หัวใจใคร ก็ .. หัวใจใคร

ยืนเคียงข้างเมื่ออีกฝ่ายต้องการ
ขอเพียงรับรู้ว่ายังมี กันและกัน
บางที ความชิดใกล้ ก็ไม่สำคัญเสมอไป ..

once upon a time*

2006-11-18T12:12:00.000+07:00

Hands Hold a Seed Head from a Wheat Plant by Michael Lewis www.art.com

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมล็ดพืชเล็กเล็กเมล็ดหนึ่ง
โดนลมพัดพามาจากที่ไหนไม่รู้ ตกลงบนพื้นดินอ่อนนุ่ม
แต่เธอตัวเล็กเกินไป ลมพัดเธอปลิวไปอีก ตกอยู่ในกอหญ้ารกรก
รกจนอึดอัด เธอไม่รู้จะทำอย่างไร ร้องบอก

"ต้นหญ้าจ๋า ฉันอึดอัด อยากปลิวไปไกลไกล"

ต้นหญ้าตอบว่า
"เธอต้องรอให้ลมมาก่อน"

ห้องฟ้าเริ่มมืด คุณลมพัดมา เธอรีบตะโกนแข่ง
"คุณลม คุณลมจ๋า ช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ที ฉันอึดอัด"

"ตกลง เตรียมตัวนะ"
ว่าแล้วคุณลมก็เป่า พรวดดดดดดดดดด

เธอลอยหวือ ปลิวขึ้นไปบนฟ้า
เธอหัวเราะ "เป็นนกได้ก็ดีสินะ" เธอตะโกนคุยกับคุณลม

"ได้เลย ฉันจะพาเธอบินไปไกลไกล"
ลมหอบเธอ ปลิวไปไกล เมืองแล้วเมืองเล่า
ไกลออกไป ไกลออกไป จากสนามเล็กเล็ก ในเมืองสีเทา
ปลิว..ลอยละล่อง สู่ป่ากว้าง

เธอเห็นลำธาร เห็นต้นไม้ใหญ่ เห็นป่ากว้าง

"ตรงนี้ตรงนี้ ส่งฉันลงตรงนี้ คุณลมจ๋า ฉันชอบที่นี่"
"ตกลงตกลง"
ลมลดกระแสลง ส่งเธอลงตรงให้ต้นไม้ใหญ่
เธอกล่าวขอบคุณ และหลับลงที่นั่นด้วยความเหนื่อยอ่อน
ผืนแผ่นดินโอบล้อมเธอ

เธอขยับตัวเพื่อลงสู่พื้นดิน
รอ..เวลาที่เมล็ดพันธุ์เริ่มเติบโต
เธอตื่นเช้าขึ้นมา ทักทายตะวันอย่างร่าเริง

"คุณตะวันนนนนนนนนนน ฉันอยู่นี่"
คุณตะวัน ยิ้ม มองลงมา

"ตกลง ตกลง ฉันจะให้เธอโตเร็วเร็ว"

เมล็ดพันธุ์ ทักทายธรรมชาติรอบตัว อย่างร่าเริงและนอบน้อม
ใครใครต่างก็เอ็นดูเธอ พร้อมจะช่วยเหลือ
รอเวลาให้เธอเติมโต เป็นดอกไม้น้อยน้อยที่งดงาม

เราทุกคนต่างผ่านช่วงเวลาของการเป็นเมล็ดพันธุ์มาก่อน
กว่าจะเติบโตจนถึงวันนี้ อาศัยปัจจัยหลากหลาย
ผมขอบคุณ คุณต้นหญ้า คุณลม คุณพระอาทิตย์
คุณแผ่นดิน คุณอากาศ ที่ทำให้ผมเติบโต งอกงาม

^____________________________^

Secret of Darkness*

2006-11-16T13:02:00.000+07:00

The Cafe Terrace on the Place du Forum at Night, Arles, 1888 by Vincent Van Gogh
www.art.com

กาลเวลา ..
เพื่อนผู้เก็บงำความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวาล

ต้นหญ้างอกเงยแล้วตายจาก ..
ดอกไม้ผลิดอกแล้วร่วงโรย ..
มนุษย์ เกิด และ แตกดับ .. หมุนเวียนอยู่แบบนี้

ไม่มีสิ่งใดดำรงคงอยู่ ชั่วนิรันดร์

ความทรงจำของการพบเจอในหนึ่งชาติภพ
อาจตามติดอยู่ในห้วงลึกของจิตวิญญาณ..
จนกระทั่งพบพานกันใหม่ ..

จึงเกิดคำถาม จึงไขว่คว้าหาคำตอบ
..ในแสงสลัวราง มีภาพฝันบางเบา ..

คือเธอ คือเธอใช่ไหม ..

สัมผัสที่เคยคุ้น ..
สิ่งที่ล่องลอยและติดตามกันมา
..ข้ามขอบฟ้า ข้ามโค้งน้ำ เพื่อพบ เพื่อพลัดพราก ..

เมื่อคืนนี้ผมนั่งคุยกับกาลเวลา ถึงเรื่อง .. เธอ

เพลงดาว*

2006-11-14T12:11:00.000+07:00

พักสายตา แหงนมองฟากฟ้า
จันทราแขวนดวงดาวประดับฟ้า .. ทีละดวง
จุดประกายระยับ บนม่านฟ้าสีเข้ม
ไฟกระพริบของฟ้า .. ดวงไฟของจิตนาการ ..
สีเข้มข้นของความมืด ดาวดวงน้อยบรรเลงเพลงแข่งขัน
บ้างกระพริบ บ้างริบหรี่ ดุจดั่งตัวโน๊ตของเสียงดนตรี
แว่วเสียงบรรเลงบทเพลงแห่งดาว ซ้ำไปซ้ำมา ..
.. วิบวับ วะวาม ..

ความสุขที่ยังอยู่ใกล้เพียงแค่แหงนมอง .. ฟ้า ..

คนเหงา .. ฟ้าเหงา คนไม่เหงา .. ฟ้างาม ..
.. ล้วนเลือกได้ ตามแต่ใจ ..

A night to remember

เรื่องสั้น กลัดหนอง

2006-11-10T11:49:00.000+07:00

เรื่องสั้นกลัดหนอง

เหตุเกิดเมื่อหนึ่งเดือนกว่ามาแล้วแต่ผมยังคงจำได้ดี
เช้าตรู่วันเสาร์ วันจ่ายตลาดตามปกติของผม ตลาดนัดเช้าวันเสาร์
ผมนึกเมนูไว้ในใจ ปลาทับทิมแล่เนื้อหั่นเป็นชิ้น ล้างเกลือให้หมดคาว
คลุกแป้งกับซอสปรุงรส ทอดให้เหลือง กรอบนอกนุ่มใน ของโปรดเธอ
แกล้มกับแครอทสดนิดหน่อย ผมขี่รถไปเบิกบานใจไปกับเมนูสุดสัปดาห์ของเรา
ข้ามสะพานปูนข้ามคลอง ผมเห็นรถเก๋งคันหนึ่งกำลังขับสวนมาแต่ไกล
ผมขี่ในเลนส์ของผมไม่ระแวงสงสัยอะไร วูบเดียวผมได้ยินเสียงโครมอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
"อิ๊บอ๊ายแล้ว" ผมร่วงลงไปกองพร้อมมอ'ไซด์ นั่งงงอยู่ขอบทาง
คนขับรถเก๋งจอดลงมาดู มีมอ'ไซด์ขี่สวนมาจอดดูเป็นระยะ
เลือดไหลจากแผลถลอกที่เข่าซ้าย ผมสำรวจดูตัวเอง
เห็นแผลที่มือขวา เข่าซ้าย และเท้าขวาปวดมาก กว่าตำรวจที่ป้อมฝั่งตรงข้ามคลองจะมาก็นานพอดู
ชาวบ้านที่มุงดูเริ่มบ่น ป้อมใกล้แค่นี้เองจะสร้างทำไมฟ่ะให้เปลืองงบ ไม่เห็นออกมาดูแล
เสียงใครบางคนเล่าว่า "คืนก่อนมีศพลอยมาในคลองชาวบ้านไปแจ้งแต่ไม่มาสักที จนต้องลงไปช่วยกันดึงขึ้นมาไว้ริมตลิ่ง ตำรวจถึงมา"
มีคนแจ้งรถพยาบาลแต่ไม่มีสักที ไม่มีใครให้ผมขยับตัว จนในที่สุดรถปอเต็กตึ้งมาก่อน
ผมนึกในใจ "คงมีแต่เฮียปอเป็นที่พึ่ง"
อาสาสมัครช่วยกันยกผมลงเปล นอนไปในรถเฮียปอ
ถึงโรงพยาลบาลมีหมอมาตรวจ ผมเริ่มจุกนอนไม่ได้ คุณพยาบาลเลยยกเตียงให้นั่ง
หมอส่งผมไปเอ็กซ์เรย์ดูชิ้นส่วน ไม่มีแตกหัก
คุณพยาบาลมาอีกรอบ ทำแผลที่มือขวา เท้าทั้งสองข้าง บอกผมว่าไม่มีอะไรแตกหัก
หมออีกคนเข้ามาดู ว่าล้างแผลแล้วกลับบ้านได้ เท้าขวาที่บวมจะค่อยๆลดลง
มีรอยช้ำบุ๋มลงไปแต่ไม่มีเลือดไหล
คุณพยาบาลอีกคนเวียนเข้ามาดูแจ้งว่า หมอให้ยาแก้ปวดแก้อักเสบอะไรประมาณนั้น
"อย่าให้แผลโดนน้ำนะคะ"
ผมยักหน้า พูดไรยังไม่ออก ทำแผลเรียบร้อยพนักงานเปลเข็นผมอกไปรอข้างนอก
คู่กรณีจ่ายค่ารักษาพยาบาลเสร็จ ผมก็กลับบ้าน
พอถึงบ้านปรากฎว่าไม่มียา ผมให้เธอซื้อยาแก้อักเสบกับแก้ปวดให้ทาน
แผลที่มือและเท้าซ้ายแห้งดี แต่ที่เท้าขวายังคงบวมอยู่
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป ผมกดแถวบริเวณแผล มันบุ๋มลงตามนิ้วเหมือนกดผลไม้สุก
และยังคงบวมแดง ผมเลยตัดสินใจไปหาหมออีกรอบ
คุณพยาบาลซักประวัติ ผมเลยแจ้งว่า คราวที่แล้วหมอบอกผมว่าให้ยาแต่ผมไม่ได้นะครับ
คุณพยาบาลพลิกแฟ้มแล้วพูดว่า "หมอเขียนจ่ายยานะคะ"
เอิ๊ก เซ็ง ผมไม่พูดต่อ เดินเข้าไปให้หมอดูอาการ
คุณหมอดูแผล พยักหน้าหงึกหงัก สั่งจ่ายยา 4 อย่าง แล้วให้กลับบ้าน นัดอีกรอบอาทิตย์หน้า
ครบอาทิตย์ผมไปใหม่ เจอคุณหมอคนใหม่ สั่งจ่ายยาใหม่ แล้วนัดหใม่อาทิตย์หน้า
ครบอาทิตย์ผมไปใหม่ คราวนี้เจอคุณหมอคนเดิม สั่งจ่ายยาเดิม
คุณหมอบอกผมว่าแผลดูดีขึ้น ผมบอกคุณหมอว่า มันมีหนองนะครับ
คุณหมอดูแผล(เดิม)ใหม่ แล้วบอกผมว่า
"หมอให้ยาเดิมนะครับ ไม่นัดแล้ว เดี๋ยวหมอจะส่งไปล้างแผลบริเวณรอบๆนะครับ มาล้างทุกวันจนกว่าแผลจะแห้งนะครับ"
ผมเดินออกมาส่งแฟ้มให้คุณพยาบาลหน้าห้อง กระมิดกระเมี้ยนถามว่าผมล้างแผลเองได้มั้ย
คุณพยาบาลคงคุ้นหน้าผมอยู่บ้าง ลุกขึ้นไปถามคุณหมอในห้อง
เดินยิ้มออกมาบอกผมว่า "ไม่ได้นะคะ คุณหมอกลัวแผลลามให้มาล้างที่โรงพยาบาลทุกวันนะคะ"
ผมหน้าม่อย เดินไปห้องฉุกเฉินเพื่อทำแผล
คุณพยาบาลคนใหม่เดินเข้ามาถามผมว่า "ทำแผลเหรอคะ"
ผมยักหน้า (โปรดสังเกตว่าผมชอบยักหน้า เพราะผมเซ็งโรงพาบาลเลยไม่อยากพูด)
คุณพยาบาลให้ผมนั่งบนเตียงยื่นเท้าเพื่อทำแผล เธอชะโงกดูแผลแล้วหันไปพูดกับคุณพยาบาลอีกคนเป็นภาษาพยาบาล ผมไม่เข้าใจ
แล้วเธอพึมพำหันไปหยิบห่อผ้าขาวๆมาวางบนโต๊ะทำแผล พอผมเหลือบไปเห็นของในห่อ ผมสะดุ้งในใจ
"ตายอ่าแล้ว" มีกรรไกรปลายโค้งด้วย ผมกัดฟันถาม
"คุณหมอให้ล้างรอบๆแผลไม่ใช่เหรอครับ"
"ต้องเลาะแผลออกนะคะ พยาบาลว่าข้างใต้มีหนองไม่เลาะออกจะไม่หายต้องล้างหลายวันนะคะ"
"ไม่เป็นไรครับ ผมมาหลายวันได้" ผมพยายามฉีกยิ้มพิมพ์ใจให้คุณพยาบาลใจอ่อน
"นิดเดียวนะคะ เดี๋ยวจะค่อยๆทำ"
คุณพยาบาลไม่รีรอ ลงกรรไกรทันทีต่อหน้าต่อตาผม
ผมแทบชักขาหนีแต่กลัวคุณพยาบาลตกใจเลยขอต่อรองให้เลาะพรุ่งนี้เพราะแผลแห้งน่าจะเลาะไม่ได้
ยึกยักกันอยู่สักครู่ คุณพยาบาลคงรำคาญเลยสั่งผมนอนลงเพื่อไม่ให้เห็นแผล
ผมนอนลงบนเตียงแล้วแอบดูเป็นระยะ พร้อมกับแหกปากเป็นระยะเช่นกัน
เป็นทฤษฎีของผมน่ะครับ ผมไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย แต่ร้องไว้ก่อน คุณพยาบาลก็จะเบามือขึ้น
หมายเหตุ เคล็ดลับนี้เวลาใช้ต้องดูหน้าคุณพยาบาลก่อน ห้ามใช้กับพยาบาลหน้าโหด หรือหน้านิ่ง ไม่งั้นคุณจะโดนหนักกว่าเดิม
ล้างแผลวันที่สอง ผมพยายามไปตามเวลาเดิม เผื่อจะเจอพยาบาลคนเดิม อย่าเข้าใจผิดคิดว่าผมปิ๊งคุณพยาบาลนะครับ เพียงแต่ผมรู้ เธอมือเบา โชคไม่ค่อยดี เจอคุณพยาบาลคนใหม่
ผมพยายามผูกมิตรโดยฉีกยิ้มไว้ก่อน เดินไปนั่งบนเตียงอย่างรู้หน้าที่
คุณพยาบาลไม่ยิ้มด้วย ผมนึกในใจ "ซวยแล้ว" แล้วก็จริง
คุณพยาบาลหน้าไม่ยิ้ม แกะแผลผม ดึงผ้าก๊อซชิ้นเล็กที่อุดในแผลแบบสดสด ผมร้องอ๊ากในใจ
ไม่กล้าแหกปาก ด้วยสำนึกว่า มันเสี่ยงต่อการโดนหนักขึ้น
วันนี้กลับบ้านแบบกะปรกกะเปลี้ยที่ซู๊ด
วันที่สาม คุณพยาบาลคนใหม่เหมือนเดิม ผมปลง สวดมนต์นิดๆแล้วยิ้มให้
เธอยิ้มรับผมเลยลั่นล๊า "โชคดีแล้วเรา"
สมจริงตามคาดหมาย คุณพยาบาลมือเบาใจดีด้วย ผมเลยกล้าถาม
"แผลดูดีขึ้นมั้ยครับ"
คุณพยาบาลยิ้มแล้วเงยหน้าขึ้นตอบ "เอ ไม่ทราบสิคะ พยาบาลเพิ่งเห็นแผลวันนี้เอง"
แป่ว จริงของเธอ
วันนี้คุณพยาบาลใจดีใช้ผ้าก๊อซพันรอบเท้าให้ผมด้วย ดูเป็นแผลฉกรรจ์เลยผมนึกในใจ
วันที่สี่ โขยกเขยกไปล้างแผลแบบรู้หน้าที่ตามเดิม เดินไปขึ้นเตียงรอ
คุณพยาบาลคนใหม่ (ใหม่ทุกวันเลย) เปิดแผลดูถามคำถามเดิมเหมือนกับคุณพยาบาลทุกคน
"แผลโดนอะไรคะ"
"รถชนครับ" ผมตอบแบบนี้ทุกวัน
วันนี้ไม่เจ็บมากแล้ว ผมถามคุณพยาบาล เธอว่า
"แผลยังลึกอยู่นะคะ น่าจะในราว 2 อาทิตย์เนื้อถึงจะขึ้นเต็ม"
ยาหมดวันนี้ เดี๋ยวผมคงต้องออกไปล้างแผลอีกเหมือนเดิม คงจะเจอคุณพยาบาลคนใหม่เหมือนเดิม
อุบัติเหตุคราวนี้คุ้มค่า เจ็บนานคุ้มค่าจริงๆ แถมผใยังรู้อีกว่า แผลที่ไม่มีเลือด ไม่มีปากแผล
เวลากลัดหนองมันปวดจริงๆ และใช้เวลานานมากกว่าจะหายสนิทเหมือนเดิม

ถ้าผมจะโยงแผลกลัดหนองนี่เข้ากับความรักจะมีใครว่าอะไรมั้ย
บางทีบางบาดแผลจากความรักที่ดูจะเล็กน้อย ดุจดังสายลมที่บางเบา
ความรักที่ผ่านมาเพียงแผ่วกลับกรีดลึกให้เราเจ็บลึก ปวดแปลบเมื่อคิดถึง
บางคนกรีดหนองนั้นทิ้ง และหายสนิทแม้จะเหลือรอยแผลเป็น
แต่ก็สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้ และอาจระลึกถึงรักครั้งนั้นบ้างเมื่อเหลือบพบแผลเป็นนั่น
แต่บางคนไม่ ปล่อยให้กลัดหนองค้างคาใจอยู่แบบนั้น
แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ยังคงปล่อยให้อดีตเป็นแผลร้าย เผาใจ .. ตัวเอง

แผลของคุณเป็นแบบไหน?

ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ผมกำลังจะหาย :)

โซฟาอะเวย์

2006-10-23T10:10:00.000+07:00

ความฝันที่พร่ามัว เลือนราง
ปลุกผมให้ตื่นจากการหลับไหล
ปล่อยสายตาให้ชินกับความมืด จนในความมืดเริ่มสลัวเลือน
เสียงรถจากถนนใหญ่แว่วมาสลับกับเสียงกรีดปีกของแมลงกลางคืน
ปลายฟ้ายังไม่เปิดยังคงถูกห่อคลุมด้วยม่านราตรีสีดำ
ผมเปิดวันหวั่นไหวด้วยบทกวีบางบทของกวีคนโปรด
พร้อมกาแฟดำหนึ่งแก้วและประโยคบางประโยคที่ผุดลอยขึ้นมาระหว่างนั้น
" ในความไกลห่าง ยังคงมีความคิดถึงและปรารถนาดี "
กลิ่นของความทรงจำถึงใครหลายคนลอยอวลกรุ่นอยู่ในอากาศ
กลิ่นจากมิตรภาพ กลิ่นจากรอยเวลา จะอยู่เป็นเพื่อนเพื่อรอรับแสงแรกแห่งตะวันพร้อมๆกัน

ปล.หายไปนานพักรักษาตัวจากอุบัติเหตุครับ แล้วพบกันครับ

เรื่องสนุก ประเพณีแข่งเรือ (ปลา)ว่ายทวนกระแส

2006-10-09T11:59:00.000+07:00

เช้าวันอาทิตย์ของสัปดาห์บุญ
วันออกพรรษา วันพระใหญ่ ชาวบ้านร้านถิ่นต่างออกไปทำบุญ
เสียงคุณป้าเล่าตั้งแต่วันวาน ผู้คนหอบข้าวหอบแกงเข้าวัด
ศูนย์กลางของชุมชน บรรยากาศชนบทที่ต่างจากเมืองกรุง
มอไซด์ - จักรยาน ยังเป็นพาหนะยอดนิยม
วัยกลางคนก็สวมซิ่น แต่งตัวสวยงาม ผู้เฒ่าผู้แก่ มักมีผ้าสีขาวพาดบ่า
มีปิ่นโตบ้าง ขันข้าวบ้างวางหน้ารถหรือบางทีก็อุ้มเดินไปวัด
และมักจะมีดอกไม้ที่หาได้ง่ายๆตามบ้านมัดรวมไปด้วย
ดูจากหน้าตาของดอกไม้แล้ว น่าจะเก็บมาจากในบริเวณบ้าน
ความสนุกของวิถีคนริมน้ำ อะไรจะสนุกไปกว่าการแข่งเรือ
เรามักชอบขี่รถเลาะดูริมแม่น้ำ เพื่อดูผู้คน ดูปริมาณน้ำ และสูดกลิ่นไอเย็นจากแม่น้ำ
เป็นความสดชื่นที่ยากจะอธิบายเวลารถแล่นผ่านร่มไม้ใหญ่ ไอเย็นฉ่ำๆ

การแข่งเรือของวันนี้ ผู้คนทยอยกันมาตามริมฝั่งสองฟากของแม่น้ำ
หอบลูกหลานซ้อนท้ายกันมา เสื่อมั่ง ผ้าพลาสติกมั่ง ปูลาดกันที่ริมไม้ใหญ่
หม้อข้าวหม้อแกงที่เหลือมาจากงานบุญวางอยู่กลางวง
เด็กโตเที่ยวหาซื้อของกิน ลูกชิ้นปิ้ง น้ำหวาน เครป
ฝีพายเรือชุมนุมกันอยู่บ้างก็ซ้อมเตรียมตัว

วันนี้น้ำในแม่น้ำค่อนข้างมาก จุดปล่อยเรืออยู่กลางแม่น้ำบนทุ่นลอย
เสียงเครื่องไฟ พากย์อยู่ตลอดเวลา ขานชื่อเรือลำนั้นลำนี้
พายถูกจ้วงลงน้ำ ยกขึ้น พาย และงัด ตัวคนพายเอนไปข้างหน้าตามจังหวะ
เป็นภาพที่น่าดู และเร้าใจ ความพร้อมเพรียงและจังหวะของฝีพายเท่านั้นที่เป็นต่อ
เรือที่แล่นฉิวไปตามแม่น้ำขาล่อง เหมือนหนึ่งผู้พายไม่ต้องใช้แรงมากเท่าไรนัก
กระแสชองแม่น้ำจะช่วยผ่อนแรง พาเรือล่องไป
การพายขาขึ้นนั้นดูเหมือนหืดจะขึ้นคอ
แม่น้ำที่มีน้ำหลาก กระแสน้ำค่อนข้างแรง กินแรงให้ฝีพายต้องออกแรงหนักกว่าเดิม
เพื่อให้เรือตัดกระแสน้ำ และทวนขึ้นไปได้

ผมกำลังคิดถึงภาพในโปสการ์ดแผ่นหนึ่งที่เคยได้รับ
ในภาพมีคนขี่จักรยานขึ้นเนิน
เวลาทำอะไรที่ต้องต้านกับกระแสโลก มันเหนื่อยหนัก ..
เราจะเป็นปลาที่ว่ายตามน้ำ เป็นปลาที่ว่ายทวนน้ำ หรือแม้กระทั่งเป็นปลาที่บินได้
คงต้องเลือกที่จะเป็น และเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองเป็น เพื่อที่จะเป็นให้ดีที่สุด

ผมขี่มอ'ไซด์กลับบ้าน มีคนที่รักซ้อนท้ายอยู่ด้านหลัง
ชีวิตธรรมดาๆก็มีความสุข
กลับถึงบ้าน เปิดตู้เย็น ทำกับข้าว คดข้าวสองจาน และนั่งทานด้วยกัน
คุยกันสรรเพเหระ อิ่มก็แยกย้าย
สองชีวิตที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว .. บางเวลา ..
แค่นี้เอง ชีวิต และ ความสุข ..

ปลายฝน .. ที่รัก

2006-10-06T15:26:00.000+07:00

สวัสดีครับ แม่คุณของผม

ผมมาแล้ว ..
สาวน้อย อย่าร้องไห้เลยนะครับ

เช็ดน้ำตากับชายเสื้อคลุมผมนี่
ผมขอโทษที่มาช้า ..
นั่งลงข้างข้างผมหน่อยนะครับ ผมจะเล่าให้ฟัง

ปีที่ผ่านมา ผมใช้พลังไปมากเหลือเกิน
หลังจากที่คุณไปแล้ว ทิ้งเพียงหยาดฝนเม็ดสุดท้ายไว้ที่ปลายยอดหญ้า
เป็นเช้าที่ฟ้าสีเทา ตัวผมเยือกเย็นลงทุกที จนเป็นไอหมอกลอยตามส่งคุณจนไปไกลลับตา
จิตใจผมไม่เคยปกติอีกเลย .. คุณรู้มั้ย
ใครใครก็ว่ากันว่า ผมเป็นเจ้าชายแห่งสายลมหนาว ที่แสนจะเย็นชา
ตลอดทั้งปีผมไม่เคยพูดกับใคร ไม่เคยยิ้ม จวบจนเมื่อพบคุณ
รอยยิ้มแรกของผม และทุกรอยยิ้ม สำหรับคุณ .. คนเดียว
ปีนี้ผมได้รับจดหมายขณะที่กำลังเดินทางมาหาคุณ

ที่รัก .. ผมเสียใจเหลือเกิน
สายลมเหนือพาผมเดินทางมาจากที่โน่น .. บ้านของผม
ไกลข้ามห้วงสมุทรที่เต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็ง ผมเห็นรอยรั่วที่ขอบฟ้า
มีบางสิ่งบางอย่างลอดเข้ามา และผมหายใจไม่ออก
บางทีเจ้าสิ่งนั้นก็ทำให้ผมหมดพลังไปได้อย่างง่ายดาย
ทุกปี ผมสามารถข้ามทะเลน้ำแข็งได้อย่างรวดเร็ว
ตัวผมเบา ปลิวไปพร้อมกับกระแสลม ผมหอบความคิดถึงวิ่งรี่มาหาคุณทุกปี
แต่ปีนี้ผมเหนื่อยแทบขาดใจ ..
บางครั้งเจ้ารอยรั่วนั่นก็ทำให้ผมตัวหนักขึ้นหนักขึ้น จนทนไม่ไหว
ต้องสลายร่างปลิดปลิวก่อนจะมาถึงคุณด้วยซ้ำ ..
.. ผมควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ..

ปีนี้อาจจะเป็นปีสุดท้าย ที่เราจะได้พบกัน ..
ผมกลัวเหลือเกินว่าจะเป็นแบบนั้น
คุณรู้สึกบ้างไหมว่าเวลาที่เราพบกันสั้นลงทุกปี
ทั้งคุณและผมต่างก็ต้องรีบไป
นายคิมหันต์เขาแข็งแรงขึ้นทุกวัน แถมมีรอยแยกที่ปรายฟ้าส่งกำลังมาช่วย
แสงที่เขาแผดออกมา เกินกว่าที่ผมจะอดทนไหว
หลายปีมานี้ หลังการแยกจากของเรา
ผมอยู่ได้เพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้นเอง
บางปีศักดิ์ศรีของผมเหลือแค่ .. ลมเย็น
อหังการ์ของเจ้าชายในเสื้อคลุมสีขาวกำลังเสื่อมฤทธา

ผมขอบคุณในความรัก ของคุณความคิดถึง และทุกห่วงใยจากคุณ
ปลายฝน .. ที่รักของผม
ถ้าผมหลงเหลือเพียงแค่สายลมเย็น ..
ถ้าเสื้อคลุมสีขาวของผมโดนเผาไหม้ไปจนหมดสิ้น ..
และถ้าผมหมดเรี่ยวแรงที่จะเดินทางมาหาคุณ แม้เพียงเสี้ยววินาที ..
ที่รัก คุณจะยังรักผมไหม? จะหลงลืมคืนวันอันน้อยนิดระหว่างเรา ฤ เปล่า?

ขณะที่ผมเขียนจดหมายฉบับนี้ ผมยังได้กลิ่นไอของคุณ
ละอองฝนเม็ดใส กระเซ็นตกต้องร่างของผม
บางหยาดหยดของเรา กลั่นรวมกัน หลอมละลายลงสู่พื้นพสุธา ..
.. น้ำตาแห่งการจากพราก .. ร้าง .. ลา

ยังคงรักคุณเสมอ
เจ้าชายแห่งสายลมหนาว ผู้กำลังจะจางหาย ..

จดหมายตอบจากสายลมหนาว

ทีแรกผมคิดว่าจะเขียนง่าย อึมมม์ ปรากฎว่ายากกว่าที่คิดมาก

อาจจะเป็นเพราะวันนี้สมาธิไม่นิ่ง

ผมรู้สึกบีบหัวใจเหลือเกิน

หรือเป็นเพราะผมคิดถึงคู่รัก ที่อาจจะไม่มีวันได้เจอะเจอกันอีก

ทั้งที่เฝ้ารอมานาน แสนนาน

ต่อไปโลกจะเป็นแบบไหน?

จดหมายจากปลายฝนถึงต้นหนาว

2006-10-02T11:14:00.000+07:00

ฟ้าวันหยุดสุดสัปดาห์

จดหมายจากปลายฝนถึงต้นหนาว

พ่อตัวดีของฉัน

นี่คุณลืมเวลารึเปล่านะคะ หรือมัวไปไถลทักทายแม่ดาวดวงไหนอยู่
ฉันนับเวลารอคุณมาตั้งเกือบปีแล้วนะคะ
ดวงดาวแห่งคันชั่งกำลังจะมาแล้ว คุณเองก็รู้เวลาของเราเหลือน้อยแค่ไหน

ฉันมีเรื่องมากมายที่อยากจะคุยกับคุณ อยากเล่า อยากถาม
ไม่รู้หรือคะว่า ฉันรอ
เจ้าชายแห่งสายลมหนาวของฉัน
ทุกปีคุณมาได้ไม่กี่วันฉันก็ต้องไปแล้ว มันหมดเวลาของฉัน

คุณยังจำปีนั้นได้ไหม ที่เรามัวแต่อ้อยอิ่ง จนหลงลืมเวลา
เสียงบ่นว่า หนาวก็หนาว ฝนก็ตก ผู้คนเดือดร้อนกันมากมาย
นั่นเพียงแค่เราตามใจตัวเองยืดเวลาอยู่ร่วมกันไปแค่ไม่กี่วัน

เฮ้อออออ ..
แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันต้องบ่นเวลาคุณมาช้าได้อย่างไร ..
รู้มั้ยคุณทำฉันร้องไห้ ..
ฉันเหงาและคิดถึงคุณ ..

ปีนี้ฉันมารอคุณล่วงหน้าตั้งนาน
และแอบหวังว่าความคิดถึงของฉันที่ฝากเมฆน้อยลอยลมไปบอก จะถึงมือคุณ
และทำให้คุณมาเร็วขึ้น แม้เพียงสักวัน
แต่แล้วฉันก็ได้แต่เฝ้ารอ .. ความหวังของฉันกลายเป็นอากาศ ไปแล้วไปลับ ..

ฉันไปผจญภัยมาค่ะ ..
ปีนี้ต้นไม้ใหญ่ถูกตัดจนลดน้อยลงไปกว่าปีที่แล้ว อย่างที่ฉันเคยเล่าให้คุณฟัง
มีคนพยายามปลูกต้นไม้เพิ่มมากขึ้นเหมือนกัน แต่ก็น้อยเหลือเกิน
และที่ร้าย พวกต้นไม้โตไม่ทัน พวกเขายังไม่ทันหยั่งราก ยืนต้นได้อย่างแข็งแรงด้วยซ้ำไป
ฉันไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่ฉันก็เลือกไม่ได้ ฉันตกลงสู่พื้นดิน และรวมตัวเป็นกระแสน้ำ
หลากลงสู่ดินแดนของมนุษย์ เมื่อไม่มีต้นไม้ ฉันจนปัญญา ไม่รู้จะซึมลงไปไหนได้ทัน

ฉันร้องไห้หนักขึ้นอีก เมื่อเห็นเรือกสวนไร่นาจมน้ำ
ความรู้สึกยินดีตั้งแต่ฝนแรกตกต้องพื้นดินหายไปไหนหมดไม่รู้
คงเป็นเพราะฉันคิดถึงคุณมากไปจนลืมตัว
พ่อตัวดี การมาช้าของคุณทำให้ผู้คนเดือดร้อนไปทั่ว ((ฉันแอบโทษคุณนิดหน่อย))

พร้อมกับจดหมายฉบับนี้ ฉันอยากบอกคุณว่า
ฉันกำลังจะหมดพลัง อากาศเริ่มแห้งลงทุกวัน แต่ฉันยังไม่ได้กลิ่นสายลมหนาวเลย
ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ พลังรักที่มีต่อคุณเพียงอย่างเดียว คงไม่อาจทำให้ฉันต้านทานอะไรไหว
บางทีปีนี้อาจจะเป็นปีแรกที่เราไม่ได้พบหน้า ..
300 กว่าวัน 300 กว่าคืน จะกลายเป็นอากาศ ความคิดถึงจากหยาดฝนเม็ดเล็กเล็กอย่างฉัน
คงจะระเหยกลายเป็นไอ ให้ลมร้อนหอบขึ้นไป พักรักษาใจที่ยอดภูสูง
คอยดูเถอะ ทีนี้ฉันจะแกล้งให้คุณต้องลำบากหอบเจ้าเสื้อคลุมสีขาวของคุณ
.. เดินทางไปหาฉันที่ยอดภูโน่น ..
และขอ .. เถอะอีกทีนะพ่อตัวดี .. คุณจะให้ฉันรอเก้ออีกมั้ยนี่ ..

รีบมานะคะ
ปรายฝน .. ผู้หลับตาลงทีไรก็เห็นคุณกับเสื้อคลุมสีขาวพริ้วไหว .. ในสายลม

และเมื่อเวลาผ่านไปฟ้าก็แปรสี

อารมณ์อยากเขียนจดหมายครับ

ปลายฝน ต้นหนาว รอยต่อที่โรแมนติกที่สุดในใจผม

อารมณ์เขียนแทนผู้หญิงน่ะครับ ถ้าไม่ครือก็ขออภัย

ฟ้าสองภาพที่ด้านบนเป็นฟ้าหน้าบ้านผมเอง ต่างช่วงเวลากัน

เช้าและเย็น ภาพล่างฟ้าสีแปลก

สังเกตดีดีจะเห็นเป็นรังสี คล้ายรังสีของพระอาทิตย์เวลาที่เราวาดรูปตอนเป็นเด็กๆ

สองภาพนี้ไม่ได้ปรับแต่งสีใดๆ

.. ยังคงเป็นฟ้าเดียวกัน ..

แล้วชีวิตก็เป็นไปเหมือนอย่างที่มันเคยเป็น

2006-09-28T11:00:00.000+07:00

ใครยังคงจำความปรารถนาในวัยเยาว์ได้บ้าง
เราหลงลืมมันไว้ตรงไหน หรือทำหล่นหายระหว่างการเดินทาง
หลบเร้นอยู่ตามสุมทุมพุ่มไม้ หรือฝากไว้ที่ปลายดาว .. ไกลจนเกินเอื้อมคว้า
หรือเราเบี่ยงเบนปรารถนาของเราไปหาเป้าหมายใหม่
ทิ้งซากที่ปรักหักพังในนอนตาย ..
เรื่องเล็กน้อยหรือใหญ่ยิ่ง ที่ไม่มีวันเป็นจริง ตราบเท่าที่เรายังไม่ลงมือทำ

ผมหลงไหลกลิ่นไอของดิน ปรารถนาที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่ชิดใกล้
หลับตาฝันถึงการได้นวด ปั้น สัมผัส รู้สึกถึงดินเหลวที่ไหลผ่านร่องนิ้ว
จัดแต่งจนออกมาเป็นวัตถุสักชิ้น วัตถุที่มีเรื่องราว มีความรู้สึก
แล้วใช้ไฟเผาผลาญดินให้แกร่ง เปลี่ยนสีน้ำตาลของดินให้กลายเป็นสีหม้อใหม่
อยากใช้ชีวิตอยู่ในบ้านดินสักหลังที่ปลูกสร้างขึ้นมาด้วยมือผมเอง

ผมยังจำอิฐดินได้ดี จำเม็ดเหงื่อที่ไหลลงไปผสมผสานกับเนื้อดินในเวลาที่เราเหยียบย่ำ
กลิ่นฟางและแกลบซึ่งเป็นส่วนผสมสำคัญ จำดินที่เราใช้ฉาบฝาบ้าน
สัมผัสสากระคายยังติดอยู่ที่สองมือนี่
และผมไม่เคยลืมต้นข้าวอ่อน ที่โผล่งอกออกมาทักทายที่ฝาบ้าน
กลิ่นของความปรารถนาที่อบอวลอยู่ในใจผม ยังคงติดค้าง ..
ดูเป็นชีวิตที่เรียบง่าย และไม่ยากเย็นเกินไปที่จะทำ แต่ด้วยยังมีเรื่องราวมากมาย
ชีวิตที่ยังมีรายละเอียด ความปรารถนาจึงยังคงตกค้าง รอวันที่จะถูกหยิบจับ
เมื่อนั้นปรารถนาจะเป็นจริง ..

ผ่านมาเกือบปีแล้วนับตั้งแต่วันที่ผมมีโอกาสได้ไปเรียนรู้วิธีสร้างบ้านจากดิน
แคมป์เล็กๆที่มี 5 ชีวิตจากที่ต่างๆมารวมตัวกัน ผู้คนที่ไม่รู้จัก คนแปลกหน้ามาใช้ชีวิตร่วมกันเพื่อสร้างบ้านหนึ่งหลัง
ผมไม่เคยรู้เลยว่าการขุดดินมันจะเหนื่อยยากแสนสาหัสปานนั้น ปวดเมื่อยที่สุดเวลาล้มตัวนอนลงในเตนท์
กลางคืนก็ช่างมืดสนิทกระทั่งมองนิ้วตัวเองไม่เห็น เสียงสัตว์กลางคืนแปลกๆ ชวนให้หวาดและไม่อยากหลับตา
เตนท์ผ้าร่มบางๆดูเหมือนจะไม่ได้ป้องกันอะไรแก่เรามากนักนอกจากน้ำค้าง
ทุกสิ่งเป็นเรื่องแปลกใหม่ เด็กชายอายุ 7 ขวบลูกของคนเฝ้าไร่ดูจะรู้เรื่องรู้ราวกว่าผมมากนักในสภาวะนั้น
เขาหากบเป็น จับปลาเป็น และดูออกว่าผักชนิดไหนกินได้
ความบันเทิงเพียงอย่างเดียวคือการดูแผ่น Vcd ที่พวกเราไปเช่ามาเพื่อขับไล่ความเหงา
เราย้อนกลับไปใช้ชีวิตแบบยุคก่อน พึ่งพาตัวเองให้มากที่สุด
ผมเริ่มเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง ..

วิถีที่คนต่อสู้เพื่อตนเอง เพื่อครอบครัว
ตื่นแต่เช้าเตรียมหุงหาอาหาร ทำไร่เก็บผัก ปลูกสร้างซ่อมแซมอะไรต่อมิอะไรเอง
ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน ทำให้เวลาอาหารเย็นเป็นเวลาพักผ่อนที่แท้จริง
เสียงพ่อดุลูกชายคนโต เสียงแม่ปรามลูกสาวคนเล็ก อิ่มหนำสำราญก็นอนพักผ่อนเก็บเรี่ยวแรงไว้วันรุ่งขึ้น
อุปกรณ์เพื่อความสะดวกสบายไม่มี ลำธารเป็นเครื่องซักผ้า ไม่ต้องเปิดก๊อกมีน้ำไหลผ่านตลอดปี
หน่วยเล็กๆของสังคมที่ใช้วิถีชีวิตตามธรรมดา ธรรมชาติ ..
พวกผมแค่ผ่านเข้าไปในช่วงชีวิตหนึ่งของพวกเขา สร้างบ้านเสร็จ เราก็กลับ
เราทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง จะมีใครคิดถึงผมบ้างไหม
แต่ผมคิดถึงพวกเขาและจำวันเวลาช่วงนั้นได้เสมอ .. จนกว่าจะพบกันใหม่

แรงบันดาลใจ

2006-09-27T11:36:00.000+07:00

ผมเชื่อในเรื่องแรงบันดาลใจหรืออีกนัยหนึ่งคือผู้คนหรือเหตุการณ์ที่ผลักดันให้เราดำเนินชีวิตตามวิถีทาง
ผมเริ่มต้นเขียนเมื่อผมทำให้ชีวิตหยุดนิ่ง ผมเองก็ไม่ได้ต่างไปจากคนอื่นๆทั่วไป
เคยโลดเต้นอยู่ในเมืองใหญ่ วิถีชีวิตทำให้ผมดำเนินไปตามแบบนั้น ทำงาน ทำงาน และทำงานหนักมากขึ้น
เพื่อสิ่งที่เรียกว่าอนาคต ความมั่นคง และชีวิตครอบครัว เงินออม ถูกเก็บงำอย่างหนัก เพื่อบ้านและรถ
ปัจจัยที่จะแสดงความมั่นคงของชีวิตตามอุดมคติของคนเมือง
ผมใช้เวลาเลือกบ้าน และมีพื้นที่เล็กๆหลังบ้านไปทำสวน มีสนามหญ้าเล็กๆอย่างที่ฝันไว้
ลงทุนไปขนหญ้าปูหญ้าเอง ซื้อต้นไม้ ทำสวน ขุดหลุมปลูกเอง
แต่ผมไม่มีเวลาชื่นชมมันเลย ผมออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่เปิด และเข้าบ้านเมื่อมืดสนิทแล้ว วนเวียนอยู่แบบนี้
สุดสัปดาห์ก็วุ่นวายกับงานบ้าน และการตัดหญ้า จนหมดแรง เวลานั้นผมคิดว่า ชีวิตก็ต้องเป็นแบบนี้ล่ะ
จนเมื่อทุกอย่างหายไปพร้อมกับการเดินจากไปของใครบางคน ชีวิตก็เหลือเพียงหนึ่งเดียว
นั่นเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผม จุดเปลี่ยนที่ใหญ่มากเลย
ผมกลับสู่ครอบครัว ใช้ชีวิตอย่างแตกหัก ตั้งหลักไม่ได้ จนมันหยุดนิ่ง
แล้วผมก็เริ่มเขียน เขียนหลายสิ่งหลายอย่างจากความรู้สึก จากจินตนาการ
เมื่อเขียนมากขึ้นมันก็เหมือนสิ่งเสพติด ผมหลงไหลมัน จากวันละหนึ่งก็เพิ่มมากขึ้น
จนครั้งหนึ่งผมมีพื้นที่สำหรับเขียนหกแห่งด้วยกัน แต่ละแห่งก็แตกต่างกันไป แต่ก็เป็นผมทั้งหมด
ผมสนุกมาก เขียนจากคำคำเดียว ผูกร้อยแสดงความรู้สึก แล้ววันหนึ่งคำก็เหือดหาย แห้งผากไปเสียเฉยๆ
อาจจะเป็นการเว้นระยะของการเขียน เมื่อไม่ได้เขียนทุกวัน คำก็วิ่งหนีไป
การทำอะไรซ้ำเดิมอาจจะเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย แต่ก็เป็นวิธีที่ทำให้ตัวเองเคยชิน
เหมือนเวลาเราหัดเดิน หัดพูด จนวิธีนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต กลายเป็นธรรมชาติของเรา
ผมกำลังพยายามกลับมาใหม่อีกครั้ง ผมตัดสินใจเริ่มต้นที่นี่ ครั้งก่อนผมมักขอโจทย์จากคนรอบข้าง
ใครที่เคยคุยกับผมมักรู้ว่า อยู่ดีๆผมอาจจะพูดว่า "ขอคำๆนึง" นั่นก็คือผมกำลังขอโจทย์จากคุณ
ครั้งนี้ไม่มีใครให้โจทย์ผม เพราะผมพูดคุยกับผู้คนน้อยลง น้อยลงเรื่อยๆ
แรงบันดาลใจของผมช่วงนี้จึงมีแต่ น้ำ ปลา ฟ้า นก แผ่นดิน ภูเขา ธรรมชาติที่หาได้รอบๆตัวผม
แทบไม่ใช่ความรู้สึกของผู้คน แต่เป็นการผูกโยงธรรมชาติเข้าหาชีวิต ผมว่ามันเป็นสัจธรรม
ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกเชื่อมโยงกันเสมอ บางที เราอาจจะไม่มีวันรู้ .. ผมเองก็ไม่รู้

ผมติดตัวนับไว้ที่บล็อกนี่ และตัวนับบอกจำนวนเพิ่มมากขึ้นทุกวัน
แปลว่า ยังคงมีคนมาอ่านในสิ่งที่ผมเขียน ผมขอบคุณที่แวะเวียนมา และผมยินดีต้อนรับ
ขอบคุณคุณปราย ที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้ทักทายกันเสมอ และคุณและคุณ ที่ผมรู้ว่ามา แต่ไม่แสดงตัว :)
ทักทายกันบ้างนะครับ ..

ปล. ผมแบ่งแยกบล็อกไว้อีก 2 ที่ ใน eros of wing และ blackhole เชิญแวะชิมครับ :)

ความรักในจดหมาย

2006-09-26T11:08:00.000+07:00

ผมนั่งจัดต้นฉบับหนังสือทำมือเล่มใหม่
และอ่านเรื่องราวของความรักที่อยู่ในจดหมาย
เป็นให้ต้องยิ้มได้ไปกับตัวหนังสือของเธอทุกครั้ง
ผมเป็นคนทำหนังสือทำมือคนหนึ่ง
ด้วยความรู้สึกอยากให้คนกลุ่มหนึ่งที่แวดล้อมและสัมพันธ์กับผม
ด้วยเยื่อใยไฟเบอร์ได้อ่านตัวหนังสือที่หล่นหาย
เหมือนกระดาษโน๊ตที่กระจัดกระจายอยู่ตามที่ต่างๆ

ผมกับผู้เขียน"ความรักในจดหมาย"รู้จักกันผ่านโลกไซเบอร์
โดยการโยงใยของสายไซเบอร์อีกเส้นหนึ่ง
หลังจากทำ"เรื่องสั้นฝันหวาน"เป็นเล่มแรกแล้ว
"ความรักในจดหมาย"ก็ตามออกมา
เรื่องราวที่ส่งผ่านกระดาษแผ่นน้อย
ความรู้สึกถูกบรรจุลงไปในซองสี่เหลี่ยม และปิดผนึกแน่น
รอจนกว่าจะเดินทางไปถึงมือผู้รับ นาทีที่ซองสี่เหลี่ยมได้ถูกเปิดออก
ความรู้สึกก็พรั่งพรู จากฟ้าฟากนี้ สู่อีกฟากฝั่ง ..
ทุกความรัก ทุกอณูความคิดถึง ได้ทำหน้าที่ อย่างเต็มที่

ในวัยเยาว์กระดาษพร้อมลายเส้นดินสอเคยเดินทางไปจนถึงมือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ความรักของเด็กน้อย ได้แอบมอง ได้เขียนจดหมายฝากเพื่อนไปยื่นให้เธอ
รอคอยด้วยใจระทึกว่าจะมีจดหมายตอบกลับมามั้ย
และโลกเป็นสีชมพูสวย เมื่อเห็นลายมือน่ารักบนกระดาษแผ่นน้อย
แผ่นแล้วแผ่นเล่าจนวันลาจากแยกย้าย จดหมายรักเก็บงำความรู้สึกสวยงาม
.. กลิ่นความรักจางจาง อวลมาพร้อมกับกลิ่นไอของสายลมหนาว ..

และในวันวารของการเดินทาง
ยามสายที่สายหมอกอ้อยอิ่งเรี่ยยอดเขาในเมืองกาแฟ
ความคิดถึงพาให้จรดปลายปากกาลงบนสมุดบันทึก .. ถึงเธอ
นาทีแล้วนาทีเล่าที่ความรักเริ่มต้นบอกเล่าเรื่องราว
ถนนสายเล็กเล็ก ดอกไม้ริมทาง กลิ่นกาแฟ สายฝน เพลงแจ๊ส ฟ้าพราวดาวระยับ ..
ผมเก็บทั้งหมดนั่น มาฝากคุณ .. ด้วยความรัก

ผืนดิน กลิ่นหญ้า

2006-09-25T10:58:00.000+07:00

ผืนดิน กลิ่นหญ้า

ผืนดินส่วนที่ซับรับเอาวิญญาณทั้งหมดของจักรวาลไว้
ต้นกำเนิด และเป็นมารดาของสรรพสิ่ง
ผืนดินผู้รับเอาทั้งความหนาวเย็นและเก็บความอบอุ่นจากแสงอาทิตย์
.. เพื่อให้เมล็ดพันธุ์เติบโต

พื้นที่สีน้ำตาล ห่อหุ้มและเก็บรักษาพลังแห่งชีวิต จากชีวิตที่ล้มหาย
เพื่อก่อเกิดเป็นชีวิตใหม่ .. เมล็ดพันธุ์กำลังบิดตัว พร้อมที่จะยืดกาย หยั่งราก
สัญญลักษณ์ของชีวิต กำลังคลี่คลาย ใบอ่อนค่อยค่อยโผล่พ้นเหนือพื้นดิน
เพื่อทักทาย ตะวันแสงแรก .. แห่งชีวิต
ณ จุดกำเนิด ชีวิตใหม่กำลังใช้พลังจากวิญญาณที่ล้มหาย เพื่อต่อพลัง
ผืนดินให้กำเนิด ผืนดินรองรับร่าง .. ให้ และ รับ
เติมต่อ คืนวิญญาณ กลับสู่โลก

สองฝ่าเท้าที่เปล่าเปลือย ขณะสัมผัสพื้นดิน
กลิ่นไอแห่งชีวิต ซึมเข้าสู่ร่างกาย ผืนดินแข็งและอุ่น
เหยียดกายลงแนบร่างกับพื้น ..
โลกรอบตัวไม่มีความหมาย หยุดหัวใจ .. นิ่ง ลงกับผืนดิน
สิ่งที่เราเหยียดคว้าได้ ไม่เคยเกินสองมือเหยียด
ใดใดในโลก .. ล้วนไม่ใช่ของเรา
กำเนิดจากที่นี่ และท้ายสุด ย่อมจบลงที่นี่
.. บน ผืน แผ่น ดิน ..

เมื่อไรที่ใจนิ่ง
จะได้ยิน แม้เสียงต้นหญ้าที่กำลังงอกเงย ..

ฝุ่นผงของแผ่นดิน

2006-09-18T15:27:00.000+07:00

สีน้ำตาลปนแดงของฝุ่น
ฟ้าใสยามบ่าย
เสียงลมและฝนกรรโชกยามดึก
ฝูงนกมากมายเป็นพิเศษ .. ในยามเช้าของวันนี้
กลิ่นตอซังที่ถูกไถเกี่ยวเมื่อวานนี้
ตกทิ้งค้างอยู่ในอากาศ
นกแซงแซวหางปลาซึ่งอาจจะเป็นตัวเดิม หรืออาจไม่ใช่
โผลงโฉบเหยื่อ อาหารของนกอุดมอยู่บนพื้นดิน
รอยปีกทิ้งค้างอยู่บนอากาศ .. หลับตาก็เห็นเป็นเส้น
.. บางเบา ..
เฉกเช่นเดียวกับรอยเท้าของเรา ซึ่งนับวันจะจางลง
และต้องเลือนหายไป ในสักวัน ..
ทิ้งไว้แต่เพียง ฝุ่นผงของแผ่นดิน ..

Click Here!

จากภูผาถึงทะเล

2006-09-16T14:21:00.000+07:00

ผมเชื่อว่ามีบางอย่างเชื่อมโยงระหว่างภูผาสูงกับท้องทะเลที่อยู่แสนไกล

สายน้ำที่มีต้นกำเนิดบนยอดภูผาไหลเรื่อยลัดเลาะ

จากที่ไกลแสนไกลจนมาถึงท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล

สายน้ำคงเก็บสะสมเรื่องราว และความคิดถึง จากภูผาถึงทะเล

หลายครั้งเมื่อมีโอกาสเห็นภูเขาสูงใหญ่ มีเมฆระเรี่ยอยู่ที่ยอด

อากาศฉ่ำชื่นของท้องฟ้าหลังฝน ผมรู้สึกเต็มตื้น

ผมชอบมองยอดเขาสูง จากที่ไกลตา

บางพื้นที่ก็เป็นเหมือนพื้นที่ศักดิ์สิทธิในใจเรา

มันอาจจะยากในการปีนป่าย แต่ก็ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้

และนั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของผม

การได้ยืนอยู่บนยอดเขาจะนำพาความรู้สึกอย่างไรมา

เราอาจจะรู้สึกยิ่งใหญ่ที่ได้พิชิตยอดภูสูง

หรือรู้สึกว่าได้ฝากรอยเท้าไว้ ในที่ๆน้อยคนนักจะได้เหยียบย่าง

สำหรับผม มันไม่สำคัญเลย ภูเขากับผม เป็นเพียงเพื่อนกัน

เพื่อนที่ผมอาจจะกระซิบจากที่ไกลตา

ฝากความห่วงใยไปกับปุยเมฆใส

บางทียอดเขาสูงอาจจะเหงา หรือถึงกับรอคอยผู้มาเยี่ยมเยือน

การรอคอยนั่นคงจะเริ่มตั้งแต่มีรอยเท้าแรกของมนุษย์เหยียบย่างไปถึง

การมาถึงของใครบางคนอาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราไปจนตลอดกาล

จากสองฝากฝั่งที่ลำน้ำไหลผ่าน ความคิดถึงของภูผาไหลเชี่ยว

ตามลำน้ำที่คดเคี้ยวและระยะทางอันยาวไกล แสนไกล

จวบจนกระทั่ง ถึงท้องทะเล

ห้วงสมุทรอันลึกเร้น สถานที่เก็บงำความลับของจักรวาล

แบกรับความคิดถึงจากภูผาจนเปี่ยมล้น

จนระเหยล่องลอยขึ้นไปบนอากาศ สูงขึ้น สูงขึ้น

สายลมและเมฆหอบความคิดถึงจากท้องทะเลออกเดินทาง

ด้วยระยะทางที่ไกลแสนไกล ด้วยการเดินทางอันยาวนาน

สายลมเหนื่อยล้า ความคิดถึงทำให้ก้อนเมฆหนักอึ้ง

จวบจนกระทั่งถึงยอดภูสูง ..

เมฆน้อยบอกเล่าเรื่องราวความคิดถึงของท้องทะเล

ด้วยหยดน้ำเล็กๆ หยดแล้วหยดเล่า ..

จากห้วงสมุทร สู่ ยอดดอย ..

เรื่องราวความคิดถึงของภูผาและทะเล

เป็นต้นกำเนิดของชีวิตและสรรพสิ่ง ..

.. สายน้ำ .. จากภูผา .. สู่แผ่นดิน .. ถึงท้องทะเล ..

Click Here
R U lonesome Tonight?

นายไข่เจียว

2006-09-15T14:31:00.000+07:00

คุณครับ..

คุณคงไม่ว่าอะไรถ้าผมจะเปรียบความรักของเราเป็นไข่เจียวหมูสับ

ผมยอมเสียสละเป็นหมูสับเอง ปล่อยให้คุณเป็นไข่ ซึ่งนั่นแปลว่าคุณเป็นใหญ่

คุณครับ เวลาจะเจียวไข่สักจานคุณทำอะไรบ้าง

ถ้าคุณเป็นไข่ ผมเป็นหมูสับ จะมากไปไหมถ้าจะบอกว่าความหวานคือน้ำมันพืช

คุณเคยเจียวไข่โดยงกน้ำมันไหมครับ ดูไม่ได้เลยนะครับ

ไข่จะแห้งไม่ฟู ดูซีดเซียวไงพิกล เหมือนต้นไม้ขาดปุ๋ยยังไงยังงั้นเลยนะครับ

แต่ถ้าน้ำมันมากเกินไป คุณคงรู้ดี ใช่ครับมันเลี่ยน

(คุณอาจแอบคิดในใจ ผมเจียวไข่น้ำมันมากไปบ่อยๆใช่ไหมครับ)

คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ น้ำปลาครับน้ำปลา อีกอย่างที่ขาดไม่ได้เลยเชียว

น้ำปลาก็เหมือนความใส่ใจ น้อยไปก็จืด มากไปก็เค็มปี๋และคงจะอึดอัด

คุณเคยเห็นไข่เจียวภาคพิศดารไหมครับ

สารพัดจะสรรหากันมาใส่ ไข่เจียวกุ้ง ไข่เจียวปู ไข่เจียวเห็ด ไข่เจียวพระอาทิตย์

ไข่เขียวโหระพา อ่อ มีไข่เจียวสมุนไพรด้วยนะครับ และเด็ดสุด ไข่เจียวพริกขี้หนู

คุณเคยนึกอยากใส่อะไรอย่างอื่นนอกจากหมูสับไหมครับ :)

ไม่ต้องทำหน้ากรุ้มกริ่มเลยครับที่รัก ผมรู้

บางทีคุณก็นึกอยากเติมอะไรลงไปในไข่แทนหมูสับใช่ไหมล่ะครับ

แต่อย่าเลย ผมขอเตือน ไข่เจียวหมูสับน่ะอร่อยที่สุด

ถึงกับมีคนเอาไปแต่งเป็นเพลงเชียวนะครับ

"นายไข่เจียว" ของศิลปินวงโปรดอีกวงของผมไงครับ วงเฉลียง

แต่ผมมักแอบวงเล็บในใจว่า นายไข่เจียว(หมูสับ)เสมอ

เชื่อผมเถอะน่า ต่อให้คุณไปสั่งไข่เจียวพิศดารแค่ไหนในร้านหรูแค่ไหน

ก็ไม่อร่อยเท่าไข่เจียวหมูสับโปะข้าวร้อนๆคนละจานแล้วนั่งทานข้างๆผมหรอกน่า

ว่าแต่ คุณได้กลิ่นไข่เจียวหรือยังครับ :)

แล้วเย็นนี้คุณจะต่อว่าผมอีกไหมครับว่า

"คุณคะ ไข่เจียวมันเลี่ยน"

นายไข่เจียว(หมูสับ) ของคุณ

ภาคหลงตัวเองนิดโหน่ยยยย

ปล. วันนี้ไร้เสียงเพราะกลัวคนอ่านสำลักน้ำมันตายครับผม ;)

น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง

2006-09-14T14:19:00.000+07:00

นี่ล่ะมั้งที่เค้าเรียกว่า น้ำใจ

สืบเนื่องจากฝนที่ตกติดต่อกันมากว่า 8 ชั่วโมง
เป็นผลให้น้ำท่วม มันก็เรื่องปกตินี่นะ ฝนตกน้ำก็ต้องท่วม
แต่ไม่ปกติสำหรับผม กว่าปีแล้วที่ผมย้ายถิ่น เพิ่งเห็นน้ำท่วมเป็นครั้งแรก
ฝนตกพรำพรำ คุณลุงข้างบ้าน พอฟ้าเปิดเห็นแสงก็คว้าข่าย
ข่ายคือเครื่องมือจับปลาชนิดหนึ่งเป็นตาคล้ายแห
มีหลายขนาดสำหรับปลาตัวใหญ่หรือเล็กแตกต่างกัน
วิธีใช้ เขาเรียกว่า ไปวางข่าย เขาจะดึงข่ายให้ตึงและขึงขวางไว้บริเวณที่น้ำท่วม
นาข้าวแปลงที่ผมว่า น้ำท่วมแล้ว
ผมตื่นมาแต่เช้าเห็นหุ่นไล่กา ว่ายน้ำ มองดูแต่ไกลเห็นเหลือแต่หมวก คงจะหนาวแย่
คุณลุงไปวางข่าย แล้วก็ปลดข่าย ก็คือปลดปลาออกจากข่ายนั่นล่ะครับ
ชาวบ้านตื่นเต้นกันใหญ่ เวลาที่ปลาขึ้น
ใครใครก็สนุกกันจนผมพลอยคึกคักไปกับเขาด้วย ยืนเชียร์มั่ง ดูคุณป้าทำปลามั่ง
เด็กวัยรุ่นขี่รถผ่านมา ทนไม่ไหว พากันร้องตะโกนถามหาที่ซื้อข่าย พากันมาดักปลากันทั่วทุ่งแถวนั้น
เราคงกินปลากันไม่หวาดไหว ส่วนใหญ่ได้ปลากระดี่ ปลาหมอ ปลาช่อนตัวไม่โตนัก
และปลาสร้อยที่มักขาดใจตายก่อนปลาอื่น
ผมถามหาปลาช่อนตัวโตๆ
คุณป้าว่า "โอ้ย มันไปตั้งกะมะคืนแล้วว" คงนึกในใจว่าผมไม่รู้เรื่องเล๊ย
ปลาที่ได้ ส่วนใหญ่เอามาทำ "ปลาเกลือ" ตรงตัวเลยนะครับ
ปลาแห้งของคนกรุงเทพ คือปลาเกลือของที่นี่
ตอนที่ผมย้ายมาใหม่ๆ การสื่อสารขัดข้องครับ เรื่องผักชีครับ
ผักชีฝรั่งของคนกรุงเทพ กลายเป็นผักชี(ธรรมดาไม่มีชาติตะกูล)ของคนที่นี่ (คือผักชีใบยาวๆที่ใส่ในลาบ)
ส่วนผักชีธรรมดาของคนกรุงที่มีใบหยักๆ กลายเป็นผักชีฝรั่งของคนที่นี่ (อัพเกรดมีชาติตะกูลไปซะงั้น)

พูดถึงเครื่องมือจับปลา ผมมีโอกาสได้ไปพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี ผมทึ่ง
ปู่ย่าตายายเรา มีความสามารถอย่างเหลือเชื่อ
เครื่องมือดักสัตว์สมัยก่อน คัดทั้งขนาดของสัตว์ ว่าอยากได้ขนาดเล็กหรือใหญ่
และจะจับเป็นหรือจับตายอีกด้วย
เอาแค่ข่ายที่ผมพูดถึงนี่ยังมีขนาดของข่าย แต่ละช่องกว้างไม่เท่ากัน
ข่ายเล็กไว้จับปลาเล็ก ข่ายใหญ่ปลาเล็กก็ลอดได้
เครื่องดักหนูที่ผมเห็นที่พิพิธภัณฑ์ก็เจ๋งสุด
เป็นไม่แผ่นนำมาต่อเป็นกล่องสี่เหลี่ยม เจาะทางเข้าให้ได้ขนาดกับหนูที่ต้องการ
ด้านในเป็นกลไกกระดานหกพอหนูเดินเข้าไปประตูก็ปิด
หรือเป็นที่ดักเม่นสานจากไม้ไผ่ กรงต่อนก
คิดกันเล่นๆ ถ้ายุคนั้นเอาของใช้พวกนี้มาตีตรา
สร้างแบนด์ ส่งไปขายต่างประเทศ ฝรั่งคงทึ่ง
อาจจะต้องหันมาใช้ผลิตภัณฑ์จากเมืองไทยกันเป็นแถวๆก็เป็นได้
ของดีในบ้านเรานี่มีมาก มากซะจนโดนขโมยไปทีละอย่าง
ไม้ในป่า สมุนไพร แม้กระทั่งที่ดิน
อนาถใจดี หรือสลดใจดี ยิ่งลำบากเรายิ่งกอบโกย
ด้วยคำกล่าวอมตะนิยม "สะสมไว้ให้ลูกมัน ต่อไปมันจะยิ่งลำบาก"
คือ ถ้าไม่รีบโกยเนี่ย รุ่นหลังยังพอไหวนะครับท่าน กลายเป็นคาถามหาโหดเลย
ผมแนะนำหนังสือหนึ่งเล่มนะครับ "ลูกสาวพิพิธภัณฑ์" โดยคุณพรสิริ บูรณะเขตต์
เป็นหนังสือเล่มที่ทำให้ผมต้องไปดู พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี :)
ความภาคภูมิใจระดับชาติที่ต้องแลกมาด้วยอะไรหลายอย่างเหลือเกินสำหรับสมาชิกในครอบครัว

พูดถึงความแยบคายของคนสมัยก่อน พาให้คิดถึงวิถีชีวิตแบบไม่เร่งรีบ
วิถีการทำงาน วิถีครอบครัว ดูจะเปลี่ยนไปจนหมดสิ้น
โลกเราไม่ได้หมุนเร็วขึ้น เวลาก็มีเท่าเดิมในแต่ละวัน
แต่วิวัฒฯมันไปไกลเหลือเกิน จนผมนึกสงสัย วิวัฒฯนี่มันใครกัน(วะ)
ช่างมาพาให้โลกวิบัติซะจริงคุณวิวัฒ(ทะนาการ)

มีเรื่องให้คิดกันเล่นๆนะครับ ชีวิตครอบครัวครับ :)
สมัยก่อนการแต่งงานโดยไม่เห็นหน้าค่าตา เรียกง่ายๆว่า คลุมถุงชน
ทำไมเขาอยู่กันได้จนแก่เฒ่า ผมคิดว่า หน้าที่และน้ำใจครับ
หน้าที่ๆมีต่อกัน น้ำใจที่จะดูแลกันไป นี่ผมยังไม่ได้พูดถึงความรัก
พออยู่กันไป ดูแลกันไป ผมว่าความรักมันเกิดและงอกงาม เติบโตไปพร้อมกับชีวิตคู่
สมัยนี้กลายเป็นเรื่องล้าสมัย ร้องหาความรัก จนความเหงาหล่นเกลื่อนกลาด
น้ำใสใจจริงที่มาจากการบ่มเพาะหล่นหาย
คนเหงา ความเหงา ไม่มีคนรักก็เหงา มีคนรักก็นังไม่วายเหงา
เพราะเราไม่รู้จักพอ มองหาส่วนที่ขาดไป
โลกมีประชากรเพิ่มมากขึ้นทุกวัน และไม่มีใครเหมือนใครสักคนเดียว
สิ่งที่เราพอใจอาจจะไม่ได้รวมอยู่ในคนแค่คนเดียว
ฉะนั้น "กิ๊ก" เลยเกลื่อนกลาด (อีกเหมือนกัน)
ความอดทนหดสั้น เพราะมนุษย์คิดว่า มีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่ข้างหน้า
เราเลยเลิกหันหน้าเข้าหากัน :)

ท่ามกลางกระแสคลื่นความเหงาและเปล่าเปลี่ยว เรากำลังแหวกว่ายไปตามลำพัง
ต่างคนต่างมุ่งหน้าไปให้ถึงฝั่งฝัน บางทีอาจจะมีสักเสี้ยววินาที ที่เราจะสงสัย
.. เรามาถึงที่นี่ได้อย่างไร และเรากำลังมุ่งหน้าไปไหนกัน ..

Click Here!

เริ่มต้นวันใหม่ด้วยสายตาที่แปลกเปลี่ยน

2006-09-11T11:03:00.000+07:00

เช้าวันที่ฝนพรำมาเยี่ยมเยือน
ท้องฟ้าเป็นสีเทา เม็ดฝนพาความฉุ่มฉ่ำและเย็นเยือก
ที่มุมโปรดของผมกับแก้วกาแฟรับอรุณ
ควันบางบางลอยกรุ่นเป็นเครื่องหมายของการเปิดวันใหม่

ผมมองดูถนนคอนกรีตสายใหม่ที่หน้าบ้านเหมือนคนแปลกหน้า
ถนนสายเล็กเล็กที่กั้นกลางระหว่างทุ่งนากับบึงบัวข้างบ้าน
เวลานี้คล้ายกับสิ่งแปลกปลอม ผมสังเกตว่า นาข้าวไม่มีทางระบายน้ำ
และมีน้ำขังนานกว่าปกติ ต้นข้าวจะสำลักน้ำตาย สิ่งที่มาพร้อมกับความสะดวกสบาย
น้ำในบึงบัวและนาข้าวคงคิดถึงกัน

ผมนั่งมองโลกรอบตัวปล่อยหัวใจไปเรื่อยเรื่อย
หลายคนบอกว่าผมมองโลกในแง่ดี
จริงจริงแล้วผมคิดว่า ไม่ เพียงแค่ผมสร้างโลกเล็กๆมาห่อหุ้มตัวผมเอง
และคิดหาสิ่งดีในเรื่องร้ย เพื่อเยียวยาให้ตัวเองมีเรี่ยวแรงที่จะยืน

ผมอยู่มานาน อาจจะนานเกินไป สิ่งที่ผมเรียนรู้จากโลกนี้คือ ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืน
อย่าเอาความสุขทุกข์ของเราไปผูกไว้กับสิ่งใดๆบนโลกมากเกินไป

ถ้าวันหนึ่งมีเรื่องราวใดมาทำให้เราเจ็บปวด จงลืมเลือน และละทิ้งมันไป
มันอาจจะฟังดูง่ายดาย แต่ทำได้ยากเย็น
ความเคยชินของมนุษย์เป็นด่านที่ฝ่าได้ยาก
เพราะรูปแบบของชีวิตที่เราเป็นไปล้วนซ้ำเดิม
ถ้าวันหนึ่งที่ความคุ้นเคยขาดหายไป คุณจะรู้สึกได้ในทันที
ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณอาจจะมองข้ามหรือไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย
เหมือนดังเช่นความรัก หลายคนอาจจะเคยเสียใจให้กับความรักที่เราเองรับมันไว้ไม่ได้
หลายคนอาจจะเคยเสียใจเมื่อถึงเวลาต้องเดินแยกจากมือคนร่วมทางกันเมื่อถึงเวลาหนึ่ง
นั่นแย่กว่า เพราะชีวิตเรามีความฝัน มีเส้นทางที่มุ่งมาดร่วมกับใครคนนั้น
บางคนเสียหลัก แต่ก็กลับมาเดินต่อได้ และอีกบางคนล้มลงไปตลอดกาล

มนุษย์พยายามจะควบคุมทุกอย่าง
ทำให้ฝนตก ทำให้ต้นไม้ออกดอกผลนอกฤดูกาล ทำเด็กเทียม แม้กระทั่งโคลนนิ่ง
นั่นเป็นการสนองตอบบางสิ่งบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้หรือเปล่า
ชีวิต ความนึกคิดของคนรอบข้าง หรือแม้กระทั่งจิตใจตัวเอง
โลกเวลานี้คงไม่ได้ต้องการอะไรแปลกใหม่ โลกคงไม่ได้ต้องการคนยิ่งใหญ่
เรามีมากพอแล้ว ..

โลกคงต้องการคนธรรมดาๆ พ่อแม่ธรรมดาที่มีเวลาเล่านิทานก่อนนอนให้ลูกฟัง
เด็กธรรมดาที่ไม่ปราดเปรื่อง แต่รู้จักออกไปวิ่งเล่นและหัวเราะ
เบิกบานให้เต็มเสียงและสมวัย

ผมคงอยู่มานาน นานเกินไป ..
กาแฟของผมหมดแก้วแล้ว
และวันนี้ผมคงต้องไปเริ่มต้นวัน ตามวิถีที่ผมเลือก .. ที่จะเชื่อ ..

ขอให้วันนี้เป็นวันดีดีของพวกคุณเช่นกัน :)

Click Here!
Always Kenny G.